Linda in Ghana

Terugblik

2009-01-05T14:30:00.002+01:00

Interviews
Na het interview in de Uitstraling van vorige week, nu ook een interview over mijn verblijf in Ghana op Omroep Oirschot. Maandag 5 januari 2009 om 18:00. Zet 'm op!

Presentatie
Aankomende zondag 11 januari geef ik een uitgebreide presentatie over mijn reis naar Ghana. Ik zal alle projecten aan bod laten komen met veel foto's en leuke anekdotes. Na de presentatie volgt een discussie over het onderwerp: Wat is helpen? Deze discussie heeft als doel eens na te denken over de manier waarop wij westerlingen, Afrika helpen. Hoe helpen wij nu? Wat gaat er mis? En hoe kunnen wij zo helpen, dat het ook echt iets oplevert? Dit zijn vragen die aan bod zullen komen.

Zondag 11 januari 11:00, Protestantse kerk Best, Johannes Verleunstraat 1
Komt allen!

Goed nieuws uit Ghana

2008-09-26T10:41:00.002+02:00

Een aantal maanden na mijn terugkomst in Nederland ontvang ik goed nieuws uit Ghana. Aan het einde van mijn reis heb ik een donatie gedaan aan NCDP in Bimbilla. Inmiddels hebben zij van dat geld een schooltje opgeknapt en wat materialen gekocht waar de kinderen mee aan de slag kunnen. Zo zie je maar weer, dat ook als je er niet meer zelf bij bent, je toch het een en ander in gang kunt zetten om de mensen daar te helpen. Dit wilde ik jullie niet onthouden!

Linda is geland!

2008-06-09T13:38:00.001+02:00

Na een kort afscheid en een lange dag reizen ben ik dinsdag veilig geland op Schiphol. Oh wat vervelend is het als je in je eigen land aankomt, je niks liever wil dan gewoon lekker naar je familie en je dan nog een half uur moet wachten bij de douane…ik wil naar huis! Maar goed, eenmaal mijn spullen van de band gehaald stond daar het ontvangstcomitee al klaar. Met spandoek en al! Ik ben nog nooit zo blij geweest om weer thuis te zijn!
Inmiddels al weer een paar dagen in mijn eigen bed geslapen. Het is wel wennen om weer hier te zijn. Overvolle supermarkten, slecht weer…ja voor mij voelt 12 graden toch wel een beetje koud…en mensen die klagen als ze even wat langer ergens op moeten wachten. Lang leve de reversed culture shok!
Maar aan de andere kant ook wel heerlijk om weer comfortabel te kunnen leven. Eten waar je zin in hebt, gewoon iemand kunnen bellen als je dat wilt en lekker buiten op het terras zitten als de zon schijnt om bij de keuvelen…(want ja, dat doen ze in Ghana dus niet)
Toch moet ik concluderen dat ik in een enorm zwart gat val. Geen idee wat de toekomst me gaat brengen, mijn agenda is helemaal leeg en ik sta helemaal open voor iets nieuws. Een erg raar gevoel als ik eerlijk ben. Maar ik weet zeker dat er ergens een lichtje voor me zal gaan schijnen.

Bimbillabyebye

2008-05-29T19:46:00.005+02:00

Nog een paar dagen te gaan en op het nippertje toch nog in Bimbilla beland. Nog een paar dagen werken bij NCDP (Nanumba Child Development Program) voordat ik weer naar huis vlieg. Tijdens mijn rondreis heb ik hier een paar dagen gewerkt, en omdat er nog genoeg werk was en ik het wel gezellig vond in Bimbilla, ben ik blij dat ik hier terug mag komen mijn tijd in Ghana kan afsluiten.

NCDP is een child sponsorship programma dat gesteund wordt door canadese sponsoren. Dat is te vergelijken met (Foster Parents) Plan in Nederland. De mensen hier zijn erg arm en veel ouders laten hun kinderen op het land werken i.p.v. ze naar school te sturen. Door NCDP kunnen ongeveer 1600 kinderen in de wijde omtrek van Bimbilla naar school.

Ik werk hier op kantoor en help bij het bijhouden van alle informatie voor deze kinderen. Ook mag ik mee het veld in om de kinderen te bezoeken en te kijken hoe het met ze gaat. Vandaag waren we bijvoorbeeld in Binda, waar we de kinderen hebben bezocht. Ik mocht ze wegen en opmeten, allemaal om in de gaten te houden hoe ze zich ontwikkelen.

Terwijl ik er hier een eind aan brei, ben ik in gedachten al vaak afgereisd naar huis. Ik kijk er nu zelfs naar uit! Over een paar dagen is het gewoon zover! Wat heb ik zin in gewoon melk en kaas en wat lekkers! Het is waar; je kan makkelijk zonder, maar ik zal dubbel en dwars genieten van al die dingen die ik heb moeten missen de afgelopen maanden. Ik realiseer heel goed dat wij erg verwend zijn, en daar ook gewend aan zijn zelfs. We hebben vaak niet eens door hoe makkelijk sommige dingen voor ons zijn. Ik hoop dat ik dat gevoel een beetje kan overbrengen nog net voor ik Ghana achter me laat.

Mijn laatste bericht uit Ghana...Ik hoop iedereen snel weer te zien op Hollandsche grond!

Almost Home

2008-05-13T10:32:00.006+02:00

Na een paar weken rondgetrokken te hebben, vond ik het echt tijd om m’n zware backpack neer te zetten en me weer ergens thuis te voelen. Ik heb echt zo veel mooie dingen gezien te afgelopen tijd. Ghana heeft echt 2 kanten: aan de ene kant zie je rotzooi en armoede van de mensen en aan de andere kant heb je de mooie natuur en het traditionele leven. Op mijn reis heb ik gelukkig (!) beide kanten kunnen zien. Na een paar dagen op het strand slapen, dat vond ik wel een mooie afsluiter…, ben ik weer terug naar Accra gegaan.

Op Lifeline kreeg ik een warm onthaal van de meiden. Er is de laatste weken best wat veranderd. De meiden hebben nu een uniform aan en hebben een hoop bijgeleerd. Ook zijn er wat kantoren bijgebouwd op het complex, is er en nieuwe auto aangeschaft en loopt er nieuw personeel rond! Ja, Lifeline heeft een sprintje gemaakt toen ik weg was!

Ik heb nog maar een paar weken te gaan en dan mag ik weer terug naar huis. Ik moet eerlijk zeggen dat ik best zin heb om weer naar huis te gaan. Even geen ‘obruni’ geroep, een boterham met kaas en weer in mijn eigen bed slapen…dat klinkt nu wel erg goed. Maar voor het zo ver is moet ik eerst nog even de laatste puntjes op de I zetten en ervoor zorgen dat iedereen vooruit kan. Dat betekent dat ik nu aan het afronden ga.

Het leuke van afronden is dat ik mijn rugzak leeg kan maken en ‘m kan gaan vullen met allerlei leuke afrikaanse spulletjes. Voor de meiden ben ik ook nog een verrassing aan het voorbereiden. Wellicht ga ik nog een paar dagen naar het noorden om daar wat dingetjes af te ronden.

Olifant gesnapt!

2008-04-21T11:05:00.006+02:00

Ja Lieve mensen, het is dan nu toch echt gebeurd. Ik heb ze gezien: de afrikaanse olifanten in Ghana. Ben heerlijk op safari geweest in Mole NP en daar zaten ze. Vanuit het zwembad kon ik ze zelfs zien! Echt decadent om zo tussen de toeristen te zitten, dat voelt dan toch wel raar na maanden 'onder de mensen' te hebben geleefd.

Het rondkijken in Ghana bevalt me toch ook wel. Ik ben nu al een tijdje op reis en heb northern en volta en eastern region al achter me. Het leuke is dat ik ook wat projecten van vrienden en andere projecten van Agreds heb bezocht op mijn tocht door het land. In Yendi is een training school voor meisjes. Dit is eigenlijk hetzelfde als lifeline, maar dan ter voorkoming dat de meiden naar Accra komen. Na Yendi ben ik ook nog in Bimbilla geweest. Daar is een community development project. Het beviel me daar zo goed, dat ik een paar dagen ben blijven plakken om wat werk voor dit project te doen. Het viel me op dat dit toch wel eens van de meest achtergestelde regio's is in Ghana. Ik heb veel hongerige kindjes gezien en mensen die met moeite hun gezin proberen te onderhouden. En hier komen de meiden in Accra dus vandaan! Nu kan ik een beetje beter begrijpen waarom ouders hun kinderen wegsturen.

Maar gelukkig, de regen is er! Mensen hebben zo lang gewacht, maar het regenseizoen lijkt nu toch echt begonnen. De boeren kunnen gaan zaaien en binnenkort zal hun inkomen dus weer wat toenemen. Ik vind het ook heerlijk als het regent; het stof gaat liggen en het is dan ten minste niet zo heet. Van de week heb ik zitten genieten van een mega stortbui in de bergen...tja, waar een mens al niet van kan genieten!

De afgelopen dagen ben ik heel sportief geweest. Ik heb een aantal bergen beklommen en ben door grotten geklauterd. De volta region is zo mooi, met watervallen en overal vlinders. Het meest avontuurlijke deel van Ghana zou ik zeggen. Ik zou willen dat ik wat foto's kon laten zien, maar dat lukt deze keer niet. Jammer voor jullie lezers, want het is echt schitterend!

Op dit moment bevind ik me in wat ik het rijkste deel van het land zou noemen: ashanti region. De ashanti's hebben het goud, de vruchtbare grond en een gunstig klimaat. Hoe oneerlijk verdeeld eigenlijk. Nu ik hier ben realiseer me ineens waarom ik het in het noorden zo fijn vond. Ik was het 'obruni' geroep bijna vergeten...en al die mensen die wat van je willen. Ja in het noorden zijn de mensen toch echt anders. Niet dat hier niet leuk is hoor, maar je wordt er weer even aan herinnerd dat je een gast bent in dit land. (en dat zo'n duizend keer per dag) Doordat ik veel reis, heb ik nu iedere twee dagen een andere naam: obruni, nasaala, salaminga, yavoo. Dat de mensen hier nog met elkaar kunnen communiceren met al die verschillende talen, het blijft me verbazen.

En ondertussen ben ik ook aan het aftellen. Vandaag over een maand vlieg ik weer terug naar Nederland. Heb er stiekem toch wel heel veel zin in!

Goodbye Jirapa, Hello Ghana

2008-04-14T10:41:00.003+02:00

Na 6 succesvolle weken in het hoge noorden, zat mijn tijd erop. Ik heb alles kunnen doen wat ik moest doen en meer. Ik heb veel mensen blij kunnen maken en kunnen helpen en bovendien ook veel vrienden gemaakt. Ik voelde me erg gewaardeerd en nuttig!

Ik heb mijn tijd goed afgesloten. Voordat ik wegging heb ik een grote tas met spullen en eten gedoneerd aan een klein meisje. Ze heet Esther. Esther is gehandicapt, door een slangebeet heeft ze nog maar een been en zit in een rolstoel. Toen ik haar voor het eerst ontmoette, was ik aangenaam verrast. Vergeleken met de andere weeskinderen heeft Esther het best zwaar, omdat zij gehandicapt en arm is. Maar ze is de meest vrolijke van allemaal. Ze springt in het rond met haar kruk en lacht altijd. Haar vader zorgt voor haar. Hij is blind, en kan daardoor moeilijk een inkomen verwerven. Ik wilde daarom graag wat voor hen doen.
Vlak voor mijn vertrek kwam de vader naar kantoor om te melden dat ze niks meer te eten hadden. Dus ik greep mijn kans. Ik heb een grote tas gekocht en die volgeladen met spulletjes: rijst, bonen een handdoek, wat schoolspulletjes enz. Natuurlijk waren ze erg blij, en ik daardoor ook. Ook voor de andere kinderen heb ik wat activiteiten georganiseerd voordat ik wegging. Ik zal Jirapa en de mensen zeker missen.

Want nu is het tijd voor de volgende fase. Agreds heeft op dit moment geen ander project voor me, dus ik ga op reis! Dit bericht schrijf ik vanuit Kumasi, in het midden van Ghana. Hier begint mijn grote trip. Ik ben al bezoek geweest bij een vriend in Appiadu en zo meteen vertrek ik naar Tamale in het noorden om eens te kijken hoe het daar is. Heb er echt veel zin in!

2008-03-22T13:31:00.006+01:00

Drie weken in Jirapa zijn al weer voorbij. Drie weken van echt Afrikaans leven en veel te warm weer. Maar, er werd wel gewerkt! Wat kantoorwerk, maar ook handen uit de mouwen. Van de week heb ik samen met een collega de ontmoetingsruimte geschilderd waar de weeskinderen samenkomen. Het was echt troosteloos, maar nu ziet het er weer fris uit. Iedereen vond het maar raar, zo’n nasala (obruni in de lokale taal hier) die midden op de dag zelf gaat lopen schilderen, terwijl de meeste mensen uitgeput onder een boom liggen. Nasala zelf vond het eigenlijk wel leuk. Toen de muren eenmaal gedaan waren heb ik met de kinderen handen gestempeld in de vorm van een boom. Op goede vrijdag heb ik wat meiden bij elkaar geroepen en hebben we een wereldkaart op schaal op de muur geverfd. Leuk en educatief.

Met de weeskinderen gaat het goed. We hebben een voetbalwedstrijd georganiseerd waar ze zich helemaal uit konden leven. Ik vind het soms best nog wel raar om te horen dat sommigen HIV hebben. Je ziet helemaal niks aan ze, ze doen gewoon overal aan mee. Het zure is dat ze pas met behandelen kunnen beginnen als ze echt ziek worden. Gelukkig hebben ze met de goede medicijnen een grote kans op een ‘normaal’ leven. Ik probeer ze ondertussen te helpen met wat tips op het gebied van persoonlijke hygiene en career counseling. Soms kun je met simpele dingen zo veel bereiken…

Happy hippos
Een leuk uitje van het weekend. Een heel end hier vandaan voor onze begrippen, maar hier op een steenworp afstand (3 uur reizen) midden in de bush, ben ik op zoek gegaan naar hippo’s. En we hebben ze gevonden hoor! Samen met een stel vrienden eerst stofhappen in de trotro en daarna een stuk lopen door de bush om vervolgens met een houten kano de Black Volta op de gaan en daar waren ze. Ik kon bijna niet geloven hoe stil het was, je hoorde ze gewoon briesen! Wat dat betreft kan ik Agbogbloshie maar niet uit m’n hoofd krijgen met al het lawaai. Na een tijdje dobberen weer terug de bush in en overnacht in een boom! Echt gaaf, midden in de natuur. ‘s Nachts hoorden we de hippo’s knorren 20 meter bij ons vandaan en de volgende ochtend zagen we de pootafdrukken…bij onze bushtoilet! Ja, dit soort uitjes kan ik zeker wel waarderen!

Nog even een leuk plaatje van de trotro die ons weer terug naar de beschaafde wereld bracht…nou ja beschaafd…met een koe!

2008-03-05T15:10:00.002+01:00

Eerste bericht vanaf een heeeele andere plek. Ik zit nu in Wa in een internetcafe, want in de wijde omtrek van Jirapa is geen internet. Ben inmiddels al een beetje gesettled in mijn nieuwe stulpje. Het is al met al best primitief: Geen stromend water en overal stof en beestjes. We hebben van de week wel licht gekregen, dat scheelt.
Mijn huisgenootje is ook leuk. Ze heet Erica en komt uit Amerika. Heb ik ten minste iemand om tegen aan te kletsen. De mensen zijn wel arm, maar dat is op zich ook niks nieuws. Jirapa ligt midden in een savannegebied. Erg fijn om even uit de smerige stad te zijn en te kunnen genieten van het mooie landschap.

Qua werk is er een hoop te doen, maar het gaat hier ook op z'n ghanees. Dingen kosten dus veel tijd. Het is hier ook bloedheet en daar word je erg sloom van, dus in dit geval vind ik het ook helemaal niet erg dat alles wat langzamer gaat.

Heb gisteren de weeskinderen ontmoet. Ze krijgen twee keer per week bijles, omdat ze een achterstand hebben op andere kinderen. De meesten moesten nl. voor hun zieke ouders zorgen, of ervoor zorgen dat er brood op de plank kwam voor het gezin. Omdat de hele familie nu door Agreds ondersteund wordt, kunnen de kinderen nu naar school. Het zijn er overigens echt veel! Dat wil toch wel wat zeggen over de levensomstandigheden van de mensen....als er zoveel ouders overlijden. AIDS is ook een groot probleem, ookal merk je daar in het dagelijks leven niet zo veel van. Iedereen houdt er zijn mond ook over, omdat er behoorlijk gediscrimineerd wordt. De kinderen en hun ouders krijgen ook extra training over persoonlijke hygiene, drankgebruik en allerlei andere dingen. Ik mag ook een aantal van deze trainingen gaan geven.

Jirapa

2008-02-25T19:44:00.004+01:00

Zaterdag 30 februari ga ik verhuizen naar Jirapa. Jirapa ligt in de upper west region van Ghana, een heel eind van Accra af. Ik heb me laten vertellen dat het leven erg anders is in het noorden, en ben zeker van plan dat met volle teugen te gaan ervaren.

In Jirapa zal ik gaan werken op een project voor weeskinderen. Die worden in families verspreid over het hele district opgevangen en worden dan ondersteund door Agreds. Sommige kinderen hebben nog wel een of beide ouders die vanwege ziekte niet goed voor hun kinderen kunnen zorgen. Agreds biedt ondersteuning door deze kinderen naar school te sturen en medische zorg te geven. Ook de ouders worden begeleid en geholpen waar mogelijk.

Ik zal me voornamelijk bezig gaan houden met het opzetten van een database. Daarin worden alle vorderingen van de kinderen en hun ouders opgeslagen. Agreds kan zo beter monitoren hoe het met de kinderen gaat. Verder kan ik wellicht ook bijles geven aan de kinderen en computerles aan de staf.

Binnenkort meer nieuws vanuit het hoge Noorden

Beter, blij en behulpzaam!

2008-02-24T14:32:00.029+01:00

Hehe, ben weer beter! Na een tijdje rustig aan doen kan ik nu weer vol goede moed er tegen aan. Van de week heb ik de tijd genomen om even wat belangrijke zaken te regelen voordat ik ga verhuizen naar Jirapa. Het was namelijk tijd voor actie:

Ik ben Konkomba ingegaan en heb daar wat kleren en schoolspulletjes uitgedeeld aan de meiden die eerst op lifeline woonden, maar sinds kerst op straat zijn gezet vanwege geldgebrek. Ik had met de meiden op Lifeline wat sieraden gemaakt en die heb ik ook aan deze meiden gegeven. Ze waren natuurlijk erg blij.

Ook heb ik wat banken en tafels laten maken voor het schooltje in de wijk. (zie de foto) Ik ben gaan shoppen en heb ook voor alle kinderen een schrift en wat andere schoolspulletjes gekocht. Volgende week organiseren we een feestje om het uit te delen.

De mensen zijn zo blij en enthousiast met zulke kleine dingen. En voor mij is het zo fijn te kunnen laten zien wat je allemaal kan doen. Echt tastbaar wordt het dan.

Bush

George Bush was hier van de week. De hele stad lag op z'n gat. Wegen werden afgesloten, mensen stonden te kijken op straat en er was zo veel beveiliging dat je er gewoon niet omheen kon. Ik heb natuurlijk rondgevraagd wat hij hier kwam doen? Wat moet de meest invloedrijke persoon van de wereld in Ghana? Nou, hij kwam onder het mom van steun voor AIDS. Op zich heel mooi. Het verhaal werd al gauw minder mooi toen naar buiten kwam dat er nog niet zo lang geleden olie gevonden is in Ghana. Je mag natuurlijk geen conclusies trekken, maar het is wel opvallend dat er ineens zo veel aandacht uit Amerika is. Bush heeft in ieder geval een zak geld gedoneerd voor 'het goede doel'. Gevolg is dat een belangrijk kruispunt nu het George Bush kruispunt heet...Is dit ook ontwikkelingshulp?

Nog wat leuke foto's

Linda maakt een drum!

Jes krijgt rasta van de Lifeline meiden

Bedankt!

Bij deze wil ik ook iedereen bedanken voor de lieve berichtjes toen ik ziek was. Ziek zijn hier is echt niet leuk, maar het was erg fijn om van jullie de steun te mogen ontvangen die ik hier zo gemist heb.

Ziek zijn...

2008-02-15T10:34:00.003+01:00

Hallo Allemaal,

Deze keer even geen foto's en mooie verhalen, want ik ben in Abetifi en heb even niet alles bij de hand. Er is een hoop gebeurd de afgelopen tijd en weet eigenlijk niet goed waar ik moet beginnen.

Mijn ouders zijn gekomen en mijn zussie natuurlijk! Ik heb ze alles laten zien in Accra, zelfs de sloppenwijk en weet ik wat. Volgens mij waren ze wel onder de indruk van alles wat er hier gebeurt en hoe gaotisch het soms kan zijn. Na een paar dagen zijn we ' op vakantie' gegaan naar Cape Coast. Voor mij was dat ook even eruit. We hebben fijn door het regenwoud gebanjerd en hebben wat slavenforten aan de kust bezocht. Even van de natuur genieten en cultuur opsnuiven.

Helaas ben ik aan het einde van hun bezoek ziek geworden en hebben we de vakantie op een rare manier afgesloten. Ik was echt goed ziek en heb daardoor ook kennis kunnen maken met het reilen en zeilen van een afrikaans ziekenhuis. Ik kan je vertellen dat dat echt geen pretje is en dat ik me serieus afvraag of er uberhaupt mensen beter worden in zo'n ziekenhuis. Ik zal proberen een beetje uit te leggen hoe het gaat...of in ieder geval hoe ik het ervaren heb.

Als je ziek bent is het hier de bedoeling en eigenlijk ook de enige optie dat je familie voor je zorgt. Als je in het ziekenhuis ligt moet ook je familie voor je zorgen. Zij moeten de medicijnen halen en zorgen dat je ze inneemt, je bed verschonen en voor je eten zorgen. De ziekenhuisstaf doet zelf vrij weinig, beetje bloeddruk opmeten, beetje ruzien, beetje autoritair doen. Ik ben terwijl ik ziek was van hot naar her gestuurd, heb uren zitten wachten tot ik echt niet meer kon en uiteindelijk ben ik zonder resultaten weer weggegaan. Nee, van dit soort praktijken wordt een mens alleen maar zieker als je het mij vraagt.

Maar gelukkig ik ben nu aan het revalideren in Abetifi, een prachtige plek! Inmiddels voel ik me weer een stuk beter en kan ik steeds meer genieten van de mooie natuur die je hier hebt. Ik ben opgehaald door de directeur van een trainingcomplex voor dominees hier en hij heeft me een kamer gegeven in het groen. Agbogbloshie is wat dat betreft echt geen gezonde plek, dus ik ben blij dat ik hier ben en dat er goed voor me gezorgd wordt.

Ik heb nog geen nieuws over mijn 'verhuizing' naar een ander project, maar dat komt hopelijk binnenkort. Alles heeft een beetje stil gestaan door mijn ziek zijn...Volgende keer wellicht een update vanuit weer een andere plek!

Ik zie helemaal Rood Geel en Groen

2008-01-17T16:38:00.001+01:00

Lifeline

Nou, we zijn dan nu ‘echt’ begonnen op Lifeline. Op zich is er niks veranderd, dus ik ben benieuwd wat ze daar nu eigenlijk mee bedoelen. Er zijn nog steeds maar 50 meisjes en dat zouden er 100 moeten zijn. Ja, het gaat natuurlijk ‘echt’ op z’n afrikaans! Maar goed, ik slenter nog steeds over het terrein en help waar het kan. Ik probeer samen met een collega hier een plan op te zetten om de spullen die de meiden tijdens hun lessen maken, op de markt te brengen. We willen proberen de Nederlandse wereldwinkels te benaderen en zo wat extra inkomen te vergaren voor het project. Ben benieuwd of het lukt. Verder heb ik eigenlijk geen lifeline nieuws, alles gaat z’n gangetje. Kan al wel vertellen dat over twee weken mijn ouders en zussie komen en dat ik niet lang daarna naar het noorden van Ghana zal verhuizen om daar op andere projecten te werken. Het schijnt echt heel anders te zijn in het noorden. Mensen leven anders, het landschap is anders en de cultuur ook. Veel meiden hier komen uit het noorden, dus ik ga nu kijken waar ze vandaan komen. Hopelijk zie ik dan ook waarom het zo moeilijk is voor hen om daar te blijven, want tot nu toe ken ik alleen de verhalen.

Wel heb ik van de week een schooltje in de wijk bezocht. In de kerk heb ik de directeur ervan ontmoet en die nam me mee om eens te kijken. Vorig jaar is zijn schooltje afgebrand, maar hij is op nieuw begonnen. Het is echt een klein schooltje in een bouwvallig kerkje midden tussen de krotjes. Met een paar schotten hebben ze vier lokaaltjes gemaakt en daar wordt lesgegeven. Ze hebben eigenlijk helemaal niks en datgene wat er is, is door de man die me meenam zelf betaald. Hij woont zelf ook in een krotje, dus alle respect daarvoor. Verder kunnen ze wat stoelen van de kerk lenen en that's it. Ik heb nu 2,5 maand nagedacht over hoe ik de mensen in de wijk kan helpen en ik ben tot de conclusie gekomen dat onderwijs eigenlijk de enige duurzame oplossing biedt. Ik wil nu ook proberen de school te helpen, omdat ik denk dat het echt een verschil kan maken voor de kinderen. Ik zal de mogelijkheden deze week eens onderzoeken.

Trommelen!
Vorige week heb ik (eindelijk) een djembe gekocht! Het leek me leuk om de meiden te laten dansen terwijl ik drum. Ze dansen trouwens altijd, in de slaapzaal, tijdens het eten, tijdens de bucket shower. Het is nog wel even oefenen voordat ik het echt onder de knie heb, maar lol heb ik in ieder geval! Ik ken al een paar afrikaanse dansen, dus binnenkort maar eens uitproberen of de meiden ze herkennen. De rastaman die me de djembe verkocht heeft, geeft me ook les. Op het strand, relaxed en met het geruis van de zee op de achtergrond, zoals een echte rastafari. Dus nu heb ik lekker wat te doen als ik even tijd over heb. Ik heb trouwens ook meegeholpen bij het maken van zo’n drum. Ik stonk helemaal naar koe (vanwege het vel) toen ik klaar was, maar het was wel leuk!

Africa Cup
Het voetbalgebeuren is hier echt helemaal losgebarsten. Er is geen auto die geen vlaggetje, vaantje of ander ding heeft. De hele stad is gehuld in rood, geel en groen. Alle mensen hebben wel een t-shirt, armband, sjaal of vlag. Ze verkopen zelfs ghana onderbroeken aan de kant van de weg! Ik vrees dat ook ik er binnenkort ook aan zal moeten geloven en in de kleuren van de ghanese vlag moet gaan rondlopen om er nog een beetje bij te horen.
Als er gescoord wordt, maakt het ook niet uit waar je bent. Door heel Ghana is het een grote vlaag van supporters, ze zitten overal en maken natuurlijk heel veel lawaai. Als er ergens een tv is, staat die op voetbal en staan er 100 mensen te kijken. Zelfs op het vliegveld of ergens langs de kant van de weg. Ben benieuw hoe ver de black stars het schoppen. De meiden moedigen ze in ieder geval meer dan voldoende aan, dus daar zal het niet aan liggen! Nu ik dit schrijf hoor ik de volgende wedstrijd al weer op de achtergrond. Voetbal brengt in ieder geval de mensen dicht bij elkaar en als Ghana wint is iedereen vrolijk. Tegelijkertijd is een ritje met de taxi in deze periode drie keer zo duur en zijn alle prijzen van hotels en restaurants omhoog gegaan. Maarja, laat de ghanezen hier maar een slaatje uit slaan, wellicht levert het nog wat op voor de toekomst.

Reisgenoot gezocht
Oproepje: In de weken 19 t/m 21 wil ik door Ghana gaan reizen. Wie gaat er mee?

Have yourself a merry little christmas

2008-01-04T20:18:00.000+01:00

Inmiddels is het kerstvakantie en is het 2008. Tijd voor een update uit Ghana!

Kerst in Sodom en Gomorra
Ja, wat zal ik ervan zeggen. Kerst is hier anders, heeeel anders. Geen kerstbomen, lampjes, kerstliedjes en al wat meer wat het thuis zo gezellig maakt. Ik had me van tevoren natuurlijk afgevraagd hoe het zou zijn met kerst, maar aangezien niemand me kon vertellen wat nou een echte ghanese kerst is, was het afwachten en gewoon ervaren.

Ik werd wakker op kerstmorgen rond een uur of 5:00 door dezelfde meneer die zoals iedere ochtend op straat het woord verkondigt door een microfoon (volume op standje 10…daar slaap ik echt niet doorheen!) Ik keek uit het raam en dacht even dat het voor eens rustig was op straat...maar helaas, 5 minuten later zat het vrouwtje met de uien al weer onder m’n raam, trotros kwamen toeterend voorbij en hele hordes mensen gingen op weg naar waar ze normaal ook naar toe gaan. Bijna iedereen gaat gewoon aan het werk!
Mijn kerstontbijt was eigenlijk een gewoon ontbijt, alleen had ik nu een kadootje meegekregen uit Nederland om open te maken: een mooie kerstsok om mijn kamer mee te decoreren....dankjewel Chantal! Om nog een beetje in de stemming te komen heb ik op m’n radiootje net zo lang gezocht tot ik iets vond wat op kerstmuziek leek. Erg raar om te weten dat rond dezelfde tijd in Nederland iedereen aan de kerststol zit met op de achtergrond jingle bells en het licht van de kerstboom.
’s Ochtends naar de kerk gegaan. Daar werd maar liefst een kerstliedje gezongen. Wel erg leuk was het kerstspel dat door de kinderen gedaan werd, toch nog iets wat een beetje op thuis lijkt. Na de kerk naar het project. De meiden hadden daar een feestje, dat houdt in: harde muziek, een flesje cola en wat koekjes en dansen maar! Van tevoren hadden de meiden van de catering opleiding al vanalles gebakken en klaargemaakt. Ze hadden echt hun best gedaan. Op zich allemaal heel gezellig, maar echt een kerstgevoel had ik nog niet. ’s Avonds wilde ik met een vriendin uit eten gaan, om het toch een beetje te vieren met lekker eten, maar alle restaurants waren dicht. Uiteindelijk hebben we ergens in een soort fast food tent wat fried chicken gegeten...dat is dan kerst! Op tweede kerstdag hebben we aan het strand gelegen, want dat is wat ghanezen doen op een vrije dag. Toch een heel ander idee van kerst vieren, he?
Nieuwjaar was ook niet veel soeps. Ben met moeite opgebleven tot middernacht in afwachting van wat er zou gebeuren. Nou, mooi niks! Mensen gingen naar de kerk om te bidden, maar ze bidden gewoon door ‘het moment’ heen. Ik ging niet naar de kerk, omdat ik op straat wilde zijn om te kijken. Heb alleen ergens in de verte een vuurpijl omhoog zien gaan en dat was het. Geen oliebol, geen champagne en geen mensen om gelukkig nieuwjaar te wensen. Lag om 0:30 weer in m’n bed, gelukkig nieuwjaar!

Ik moet er wel bijzeggen dat dit scenario niet voor alle ghanezen geldt. De mensen die geld hebben, kunnen het wat uitgebreider vieren dan de mensen in mijn omgeving al doen zij toch ook niet zo veel aan kerst. Voor mij als blanke is het makkelijk om me aan te sluiten bij de upperclass, maar ik kies er bewust voor om een beetje zoals de mensen om mij heen te leven en dat betekent dat je bepaalde dingen moet laten. Voor mij is het gelukkig een keuze, maar de mensen om mij hebben helaas geen keus.

Natte voeten
Het had ook geregend op de laatste dag van het jaar. Ik vind regen echt heerlijk, want dan is er even minder stof en wordt de straat weer een beetje schoongespoeld. Regen betekent hier echter ellende: Heel Sodom en Gomorra staat onder water! Ik wilde wat vrienden bezoeken en moest met opgerolde broekspijpen door het vieze water banjeren, terwijl de mensen met man en macht met emmertjes aan de gang waren het water weg te krijgen. Sommige huisjes stonden tot kniehoogte onder water....dat mensen zo kunnen leven! Ook op lifeline was het raak. Door een lek in het dak stond de slaapzaal blank en hadden er een paar een 'waterbed'.

Ik bezocht een paar meiden die eerst op het project woonden. Door een gebrek aan geld en betrokkenheid heeft Agreds hun project stopgezet en nu wonen ze dus weer in krotjes. Ik wilde even langsgaan om te kijken hoe het met ze ging en gelukkig ging alles goed. Ze hadden allemaal en plekje gevonden, meestal bij familie in huis.
Zo zie je maar weer hoe onvoorspelbaar het leven hier is. Zo zit je op het project, ga je naar school en voor je natje en droogje wordt gezorgd. En zo sta je weer buiten en moet je sinaasappelen verkopen om te kunnen leven.

Vakantie
Het is kerstvakantie en dus is er even weinig te doen op het project. Een paar dagen per week probeer ik de meiden te entertainen met spelletjes en andere dingen. Ze zitten hier a.h.w. opgesloten en er is helemaal niks te doen. Er zijn ookal wat meiden weggelopen, die kunnen hun vrijheid niet missen. Om de rest niet op dezelfde ideeen te brengen, moet je ze naar mijn idee bezig houden. Ik heb wat kralen gekocht en wat springtouwen enzo. Echt mooi om te zien hoe blij ze daar mee zijn.

Tijd om er opuit te gaan! Eerst een weekendje met m’n Nederlandse vriendin naar Koforidua; de botanische tuin en een waterval bezoeken en natuurlijk genieten van de frisse lucht en het mooie landschap. Het is echt grappig hoe anders de wereld is als je even buiten Accra bent.
Om het nieuwe jaar te toch goed in te luiden ben ik een dagje naar Ada Foah geweest. Dat is een vissersdorpje bij de monding van Volta rivier. Terwijl jullie in Nederland in de vrieskou zitten, heb ik lekker in een hangmat aan het strand gezeten en rondgevaren op de Volta. Geslapen in een hutje op het strand met op de achtergrond het geruis van de zee, heerlijk!

Stap voor stap, Steen voor steen

2007-12-20T15:28:00.003+01:00

Zo, de kerstdagen staan voor de deur en ik heb nog steeds geen kerstgevoel. Dat zal ook niet komen, aangezien hier met kerst naar mijn idee niks bijzonders gebeurt. De mensen gaan gewoon door, zoals ze altijd doen. Ik heb op het project wat kerstversieringen opgehangen en in mijn kamer ook, maar zonder kerstliedjes, lichtjes, sneeuw en weet ik wat voor andere leuke dingen is het maar moeilijk voor te stellen dat het echt kerst is. Van de week ben ik ziek geweest, dus ook daar word je niet veel vrolijker van. (Al is het fijn te weten dat de malariamedicijnen hun werk doen) Gelukkig gaat het nu beter. We hadden gisteren een vrije dag omdat de moslims hier dan hun ‘kerstmis’ vieren. Moslims en christenen leven hier naast elkaar en alle feestdagen van beide partijen worden gevierd, dus ook met extra vrije dagen. Voor mij een verrassing, maar wel leuk, want ik ben er lekker een dagje op uit geweest.

Afuaman
Een collega, Barbara, nam me mee naar het dorp waar haar familie woont: Afuaman. Het is een dorpje even buiten Accra van modderhuisjes met rieten daken, echt afrikaans! Heerlijk om even in een groene omgeving te zijn, waar het nog echt stil is en alleen de vogels en de krekels hoort. De familie van Barbara heeft me hartelijk ontvangen en me het hele dorp laten zien. Haar vader is visser, dus hij heeft me meegenomen de rivier op. In een houten bootje lekker dobberen, echt leuk. Voor het eerst ben ik ook bij een echte chief op bezoek geweest, dat hoort er natuurlijk wel bij. Barbara is bezig een huisje te bouwen op een stuk grond in het dorp. Dat werkt hier wel anders dan thuis. Als je wat geld hebt, koop je een rij stenen en begin je met bouwen en als het geld op is, ligt het werk stil. Een huisje bouwen gaat dus steen voor steen. Je ziet dan ook overal halve huisjes en funderingen, waar niks mee gebeurt totdat er weer wat geld gespaard is.

Lifeline
Na veel vijfen en zessen heb ik dan toch echt de eerste lessen gegeven. Ik ben echt geschrokken van het niveau van de meiden. Sommige zijn nooit naar school geweest en weten dus helemaal niks van taal of rekenen. Andere zijn wel naar school geweest, zelfs middelbare school, maar kunnen niet eens een simpel berekeningetje maken of hun naam correct schrijven. Dus waar moet ik beginnen?!? Ze willen allemaal graag leren, maar veel dingen begrijpen ze gewoonweg niet. Alles gaat met tekeningetjes, liedjes, rijmpjes echt stap voor stap vanaf het begin. Het is echt een klus om alles een beetje in goede banen te leiden, want ik heb nauwelijks materiaal en word door het keukenpersoneel uit m’n ‘lokaal’ (lees eetzaaltje) gegooid. Hoe kan je nou lesgeven als je niet eens krijtjes hebt om op het bord te schrijven en als er continu mensen door je klas heen en weer lopen om de lunch klaar te zetten met alle kabaal die daar bij hoort?!? Er moet voor mij echt nog een hoop gebeuren, wil het allemaal lukken en willen de meiden er echt wat van opsteken. We zijn ook met AIDS voorlichting begonnen. Een aantal meiden zijn/waren prostituees en eigenlijk lopen ze allemaal risico om wat op te lopen, dus voorlichting is wel belangrijk. Ik vond het wel grappig dat het juist de (oudere) mannen waren die de voorlichting gaven. Stop 50 meiden bij elkaar en laat een keer het woord ‘seks’ vallen, en het is gelijk een grote chaos van gegiebel. Hier is dus ook een taak voor mij weggelegd, aangezien ik iets dichter bij de meiden sta en ik ze op een persoonlijke manier kan aanspreken.
Voor het personeel hier kan ik ook wat betekenen. Ik ben begonnen wat sytemen op te zetten voor allerlei data op de computer. Ze weten hier niet goed hoe je dingen goed en vooral ook efficient kunt organiseren op de computer zodat je makkelijk informatie kan uitwisselen. Alles gaat nog met de hand op papier en werk raakt soms kwijt of wordt dubbel gedaan. Interessant vinden ze het wel, want ze zien zelf ook dat dingen soms niet vlot werken, maar het ontbreekt aan kennis om het te verbeteren.

Post
Ik heb al een aantal brieven opengemaakt die ik had meegenomen. Sommige bewaar ik nog voor een mooi moment. Ik heb ze allemaal opgehangen in mijn kamer om de boel een beetje op te fleuren. Zeker zo rond de kerst is het toch fijn om al jullie gezichten te zien op de foto’s. Kerstkaarten zal ik niet sturen dit jaar, maar dat wil niet zeggen dat ik jullie vergeten ben! Dank ook trouwens voor alle digitale kaarten.

Bibini
Bijna 2 maanden in Ghana en ik voel me al een klein beetje een bibini (zwarte). Ik begin wat op te pikken van de taal, heb al met een baby op m’n rug gelopen en boodschappen op m’n hoofd (ja, dat is echt zwaar hoor!!), op zondag draag ik een mooi afrikaans outfit, dat door madame Gloria hier op het project gemaakt is, van stof die ook door de meiden hier is gemaakt en ik eet met m’n handen. Mensen blijven verbaasd als ze merken dat ik wat ‘meedoe’ in hun cultuur en meestal wordt er dan hard gelachen. Ik vind het allemaal wel prima, want ze zien dat ik m’n best doe om erbij te horen en daar kunnen soms leuke gesprekken uit voortkomen.

Buduburam en Wawase

2007-12-03T19:04:00.002+01:00

Zo, weer een paar weken voorbij! Ondertussen zit ik hier al een maand en begin ik al aardig thuis te raken. Hier volgt een opsomming van mijn avonturen van de afgelopen tijd:

Vluchtelingenkamp Buduburam
Wanneer je denkt aan een vluchtelingenkamp denk je al gauw aan een ongeorganiseerd tentenkamp met slechte voorzieningen en verdrietige mensen. Vorige week heb ik een kijkje genomen op het liberiaans vluchtelingenkamp in Buduburam, vlak buiten Accra, en ben tot de conclusie gekomen dat dit toch echt anders is. Kamp is eigenlijk een fout woord, het is meer een stad. Mensen wonen hier ook al erg lang, sommige al vanaf 1990. Hun woonplaats is dus meer een semi-permanente nederzetting dan een tijdelijke verblijfplaats. In Buduburam wonen meer dan 42.000 vluchtelingen en hun aantal groeit nog steeds. Gelukkig zijn er ook mensen die vrijwillig terug willen keren, nu de situatie in Liberia stabiel lijkt. Ze krijgen daarvoor alle hulp die nodig is.

In het kamp heeft Agreds een trainingscentrum opgezet wat gerund wordt voor en door vluchtelingen. Hier kunnen jonge mensen een vak leren, zodat ze niet stil zitten en als ze weer terug in Liberia zijn, ze mee kunnen helpen het land op te bouwen met hun kennis en vaardigheden. Ik kreeg een rondleiding door het centrum, waar op dat moment nog niks te doen was. Voor iedereen een grote verrassing toen we in een van de lokalen een geit vonden die de hele boel had onder gepoept! Buiten dat geen verrassingen, het zag er eigenlijk verrassend goed uit!

De mensen die ik gesproken heb waren allemaal heel erg aardig. Bij de oudere mensen proefde je wel wat verdriet over de hele situatie, maar aan de andere kant zijn ze ook blij dat ze nu in een vrij land zijn waar ze niet meer hoeven te vrezen voor de oorlog. Een jongen die ik sprak, ongeveer net zo oud als ik, deed een opleiding computertechniek. Hij was al een aantal keren terug naar Liberia gegaan, maar voelde dat hij daar nog niet kon blijven. De meesten willen wel weer terug naar Liberia als de mogelijkheid zich voordoet.

Opvallend vind ik wel dat het vluchtelingenkamp een stuk beter georganiseerd is dan de plek waar ik woon. Het kamp heeft een duidelijke, opgeruimde structuur en mensen konden goed voor zichzelf zorgen ondanks alle omstandigheden. De huisjes zijn goed bewoonbaar en de kinderen kunnen naar school. Hier in Agbogbloshie zit je toch wel helemaal onderaan is me duidelijk geworden.

Lifeline
Op lifeline zitten op dit moment 52 meisjes. Hun aantal groeit ook nog steeds. Inmiddels zijn ze begonnen met de lessen. Het lijkt erop dat ik binnenkort ook mag beginnen met lesgeven. Tot dusver heb ik rapporten geschreven en meegeholpen waar kon. Kan natuurlijk niet wachten om zelf voor de klas te staan.

De meiden moeten wel wennen aan hun nieuwe plek. Ze moeten strikt volgens de regels leven en dat is best moeilijk voor ze, omdat ze een hoop vrijheid moeten inleveren. Ze moeten alles nog leren. De meesten weten niks over persoonlijke hygiene, schoonmaken of hoe ze zich als een meisje moeten gedragen. De leiding geeft iedere morgen dezelfde donderpreek als er weer een wat uitgevreten heeft. Gelukkig vinden ze het leren allemaal wel heel leuk. De eerste handwerkjes van de naailes heb ik al gezien en de eerste vlechten van de kappers ook. Vandaag waren er koekjes! Gebakken door de catering-meiden. Voor het eerst iets echt zoets gehad op Lifeline.

Het leven is hier goed, maar eenvoudig. De meiden krijgen in principe alles wat ze nodig hebben. Wanneer ze mij in een mooi T-shirt zien krijg ik telkens de vraag: ‘Sister Linda, I like your shirt, give it to me’. Over het algemeen is alles wat ik heb mooi en willen ze alles wel hebben, zelfs mijn vaatdoek....ja echt! De mensen op straat doen dat ook, zelfs rijke mensen...gewoon omdat ik blank ben en ze denken dat ik het toch wel kan missen. Ik kan er soms wel boos om worden, omdat maar weinig mensen me niet als een wandelende geldmachine zien en het dus best moeilijk vrienden maken is. Toch begrijp ik wel dat ze zo doen, want het beeld dat ze hebben van de westerse wereld klopt echt niet...net als het beeld wat ze hadden van Accra toen ze hierheen kwamen.

Even een korte schets van het leven op lifeline: Er is een grote slaapzaal waar alle meiden slapen. Ze slapen in stapelbedden op oude matrassen uit Nederland en krijgen allemaal een laken en een kussen. Er is een was-complex, waar ze zich uit een emmer kunnen wassen. De wc is gewoon de goot die achter het complex loopt. Daar ga je boven hangen en je doet je ding. Er zijn ook wc's, maar die zijn soms stuk. De was doe je hier met de hand met koud water. Warm water hebben ze hier niet. Ik krijg al eelt op m’n polsen van het schrobben. Qua entertainment is er niks, alleen tv. Ik doe ’s avonds spelletjes met de meiden en gisteren heb ik ze een adventkalender laten maken. Ook de kerk die hier huist is een bron van entertainment en is druk bezocht.

Ik heb mijn eigen kamer met uitzicht op het open riool. Ik heb daar bijna alles wat ik nodig heb. Er is een keukenblokje en een badkamertje met wc en wastafel. Er is stromend water, waar ik zuinig mee probeer te zijn. Waswater kan je hergebruiken voor de vloer of om de wc door te spoelen. De eerste inheemse diersoorten hebben zich al gemeld. Muggen, hagedissen, mieren en een soort termietachtige wezens zijn er volop....lang leve mijn klamboe! Het is er ook echt vies. Ik maak wel schoon, maar alles lijkt altijd bedekt te zijn onder een dikke laag stof. De stroom valt hier regelmatig uit. Er zijn weken dat we maar 50% van de tijd stroom hebben. Op zich is hiermee wel te leven, maar er kan overdag niks op de computer gedaan worden zonder stroom, dat betekend geen werk, en ’s avonds is het vroeg donker. Bovendien wordt het gauw erg benauwd als de ventilatoren niet kunnen draaien. Buiten is het zo’n 36 graden, dus binnen is het dan nog warmer.

Ik kan niet zelf koken op mijn kamer, dus wordt er voor mij gekookt. Het eten, dat is meestal een deegbal of rijst of bonen of rijst met bonen met voor mij (niet voor de meiden dus) stoofpot. Stoofpot is een soort pittige tomatenpuree, druipend in palmolie met stukjes vis of soms kip. Dit eet ik als lunch en avondeten, ja vaak twee keer hetzelfde op een dag en een week lang. En ja, ik eet hier gewoon vlees, omdat ze speciaal voor mij dit eten maken en het simpelweg onbeleefd is om te weigeren. (let op...dat is de cultuur!) Bovendien heb ik de vitamientjes wel nodig, want er is hier een hoop niet! Er is geen melk, yoghurt of iets anders aan melkprodukten. Groente krijg ik maar weinig, want dat is duur. Ik haal zelf fruit op de markt en dat is echt een traktatie! Ook een welkome afwisseling is gebakken banaan of yam! Qua ontbijt eten de meiden een waterachtige drap die porridge genoemd wordt of een kop thee. Voor mij is dat echt niet genoeg, dus ik maak meestal zelf wat. Ik heb havermout en van de week zelfs brood gevonden! Heerlijk! Af en toe koop ik wat koekjes of een ijsje. Hoe meer ik rondkijk, hoe meer mogelijkheden ik zie met dat weinige dat er is.

Wawase
Mijn eerste echte uitstapje heb ik achter de rug. Ik ben net weer terug uit Wawase, een dorp nabij Cape Coast, waar ik een paar dagen bij de familie Kouwen (voor sommigen wellicht bekend?) op bezoek was. Deze familie woonde vroeger in Best en zijn sinds kort met het hele gezin als zendelingen in Ghana en runnen een school in het regenwoud. Ik vond het heerlijk om even met blanke mensen te kletsen, in het nederlands nog wel. De school daar is echt een succes, dus ik wilde graag weten hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen, omdat ik hier vaak minder rooskleurige verhalen hoor over het naar school gaan. Wawase is een echt afrikaans dorp met leme hutjes en een chief. Mensen leven van en tussen de cacao en palmnoten. De frisse lucht, de groene omgeving en de hollandse gezelligheid hebben me echt goed gedaan.

Toet toet boing boing en ABC

2007-11-16T08:37:00.000+01:00

Zo, de eerste week zit erop. Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen met vertellen...Ik heb veel rond kunnen kijken bij de verschillende activiteiten op het terrein en hier en daar wat hand en span diensten verricht.

Op dit moment is de dagopvang (ABC) drukbezocht. Hier worden kinderen van 3 tot 6 jaar gebracht, waarvan de ouders de hele dag op de markt staan. De kinderen krijgen les en na de lunch doen ze een middagdutje. Dat lesgeven gaat er wel wat anders aan toe dan in Nederland. De kinderen reageren hier alleen maar als de leraar tegen ze schreeuwt, wat ergens ook wel logisch is gezien de herrie die een klas van 60 kinderen kan maken. Maar toch, voor mijn gevoel is dat wel raar. Onderling kunnen de kindjes ook best gemeen zijn. Ze schoppen en slaan mekaar en dat lijken ze allemaal heel gewoon te vinden. Op mij reageren ze over het algemeen heel leuk. Ik heb als rare obruni alle aandacht en heb ze binnen no time leren tellen of een liedje geleerd.

Ik ben ook de wijk in geweest van de week. Iedere mogelijkheid om van het terrein af te komen, grijp ik aan! Een paar meiden namen me mee en lieten me zien waar ze woonden en waar je welke spullen kunt krijgen. Het is echt raar om je als rijke westerling tussen de krotten te begeven. Er wonen hier zo veel mensen en er gebeurt zo veel om je heen, het lijkt op niks wat ik eerder gezien heb. Alle mensen zijn ontzettend aardig en nodigen me uit mee te eten of ze iets te leren. Ze hebben zo weinig, maar willen alles delen. Je vergeet bijna hoe druk en onhygienisch het is....

Van de stad heb ik ook al een klein beetje gezien. Van het weekend ben ik er met de tro-tro op uit geweest. Een tro-tro is een busje wat van ellende bijna uit elkaar valt, maar toch op wonderlijke wijze nog kan rijden. In deze busjes worden net iets meer mensen geladen dan past, en dan rijden ze luid toeterend de stad door. Zo heb ik al een vriendin bezocht en ben ik naar een kerkdienst in het centrum geweest. Een kerkdienst duurt hier trouwens rustig 3 uur of langer. Op zich is dat wel wennen, maar HALLELUJA! die afrikanen slepen me er wel door. AMEN!

Ondertussen druppelen de meiden binnen op het project. Overdag krijgen ze therapie, al vind ik dat wel zwaar klinken. Hun traject begint met traumaverwerking en een orientatie op hun toekomstige carrière. Ze kunnen dan kiezen in welk vak ze zich willen verdiepen. 's Avonds spelen we gezellig een potje kaart en vragen ze me te helpen met lezen of ander huiswerk. Jahaa, deze meiden willen graag leren, ze vragen zelfs om opdrachten om hun vaardigheden te verbeteren. Al weer een omgekeerde wereld!

Akwaaba

2007-11-09T13:43:00.000+01:00

Na een succesvol benefiet diner en een uitgebreid afscheid ben ik veilig aangekomen in Ghana. Bij aankomst stond mijn lift al op me te wachten om me naar het project te brengen. Het was al laat dus iedereen ging eigenlijk meteen naar bed, en ik werd in mijn nieuwe nederige stulpje achter gelaten. Toen ik de volgende ochtend wakker werd besefte ik eigenlijk pas waar ik was: midden in de sloppenwijk. De avond ervoor was het donker en zag ik niks, maar nu, 5:00 in de ochtend was het al zo'n drukte van jewelste onder mijn raam, dat het niet onopgemerkt kon blijven dat het hier zo verschrikkelijk anders is dan thuis.
Echt alles is hier anders: het klimaat, de architectuur, de mensen...het ruikt hier zelfs anders! De afgelopen dagen heb ik een beetje rond kunnen kijken op het project. Het gekke is dat de mensen hier net zo goed, zo niet erger, naar mij kijken als ik naar hun. Ik ben hier de enige Obruni in de wijk, dus je kan je voorstellen dat dat wel bijzonder is. Alle kinderen willen me knuffelen en voelen of ik wel echt ben. Echt een rare ervaring!
Op het project zelf is het nog rustig deze week. De meiden komen volgende week waarschijnlijk pas op het project wonen, omdat het geld nog niet binnen is. Ik heb al wel een aantal meisjes ontmoet. De verhalen die ze vertellen zijn echt schrijnend. Toch vind ik het erg gezellig om met ze op te trekken. Zij leren mij de lokale taal en ik help met hun huiswerk.
Voor mij is er verder nog niet zo veel te doen buiten een paar administratieve klusjes en wat spelen met de kinderen uit de dagopvang. Dat geeft me wel wat tijd om rustig te aclimatiseren.

Benefietconcert

2007-10-14T13:40:00.000+02:00

Vrijdagavond was het dan zover. Na alles opgebouwd te hebben kwamen de eerste gasten en konden we beginnen. Het werd een succesvolle avond. Naast dat het erg gezellig was is er ook nog eens €330,- opgehaald!

Via deze weg wil iedereen die heeft bijgedragen hartelijk bedanken. Ik heb genoten!

Oliebollenactie!

2007-09-19T19:25:00.000+02:00

Zaterdag 15 september was het zover! De hele dag hebben mijn moeder, mijn zus en ik in de keuken gestaan om oliebollen te bakken. Tot het fornuis het begaf zijn we doorgegaan. Daarna bezorgde ik ze in Best en Oirschot waar iedereen het zich goed liet smaken!

Projectinformatie

2007-09-15T17:50:00.000+02:00

Wie is AGREDS?

AGREDS staat voor Assemblies of God Relief and Development Services. Dit is een non profit organisatie die voortkomt uit de Assemblies of God kerk. Deze organisatie komt op voor de minderbedeelden in de samenleving, die ze wil helpen door zowel materiele als sociale hulp te bieden. Dit doet zij vanuit de bijbelse gedachte dat men hulp biedt aan hen die dat nodig hebben.

Wat doet AGREDS?

AGREDS heeft verschillende projecten in Ghana waaronder een opvanghuis voor straatkinderen, het geven van medische hulp aan armen in medical centres, een HIV/Aids programma, het verstrekken van microkredieten en het bieden van een beroepsopleiding aan kansarme meisjes. Bij het laatste project zal ik me aansluiten. Dit is het ‘LifeLine Street Children Project’.

Over het project The LifeLine Street Children Project

In Ghana groeit het aantal mensen en kinderen dat op straat leeft met de dag. Geschat wordt dat momenteel in de steden ongeveer 60.000 mensen op straat leven, waarvan 25.000 in Accra, de hoofdstad van Ghana. Het is voor de toekomst van het land een belangrijke opgave deze tendens een halt toe te roepen.

Vanuit deze achtergrond werkt AGREDS samen met UNICEF en Kerk in Actie/ICCO in de wijk Agbogbloshie (Sodom en Gomorra) in Accra aan een uitgebreid programma. Ze biedt goede basis educatie, verschillende beroepsopleidingen, onderdak, voedsel en medische hulp aan straatkinderen. Met al deze middelen kunnen de kinderen (leeftijd 14-20) een diploma halen om vervolgens terug naar hun dorp of stad te gaan. De vaardigheden die ze geleerd hebben, bieden een goede basis om te kunnen leven. Bovendien brengen ze, eenmaal terug in hun eigen dorp, wat ze geleerd hebben in praktijk en leren het ook weer aan anderen.

Per jaar worden 100 tot 150 straatkinderen opgeleid, die vervolgens succesvol reïntegreren in hun gemeente.

De achtergrond van de straatkinderen

De meeste van deze straatkinderen zijn meisjes. Ze komen uit arme gezinnen, waar vaak niet genoeg geld is om goed voor ze te kunnen zorgen. Ze worden vanuit het hele land naar Accra gestuurd, in de hoop er een beter bestaan te kunnen opbouwen.

Dit gaat echter vaak mis. De meisjes hebben geen opleiding; kunnen niet lezen en schrijven, en komen daardoor niet makkelijk aan een baan. De meeste spreken zelfs geen engels (de hoofdtaal van Ghana). Om rond te komen belanden ze in de prostitutie of verhandelen ze goederen, zoals water en pinda’s, op straat.

Om dit probleem tegen te gaan volgt zestig procent van de kinderen, voordat ze hun diploma krijgen, een speciale training bij AGREDS om thuis voorlichting te kunnen geven over de risico’s van kind-migratie.

Persbericht 31 augustus

2007-09-07T11:23:00.000+02:00

-OIRSCHOT, 31 augustus 2007-

Een droom komt uit in Sodom en Gomorra

“Ik wil veranderen en ik wil iets veranderen”, zegt Linda van Tilborg. In november vertrekt zij naar Ghana om daar als vrijwilliger te werken in de sloppenwijk ‘Sodom en Gomorra’ in Accra. Het ‘LifeLine project’ aldaar, vormt voor haar de ultieme uitdaging om met en voor mensen bezig te zijn. Hier krijgen straatkinderen de kans om een opleiding te volgen en daarmee een menswaardig bestaan op te bouwen.

De droom
“Ik heb er altijd al van gedroomd een tijdje vrijwilligerswerk te doen in het buitenland” zegt de drieëntwintigjarige Linda uit Oirschot. Toen haar dit project werd aangeboden, hoefde ze dan ook niet lang na te denken en greep ze de uitdaging met beide handen aan. Voor sommigen lijkt het misschien een sprong in het diepe: alles achterlaten en naar een vreemd land vertrekken, maar Linda ervaart het ondertussen al als vanzelfsprekend. “Natuurlijk is het een hele stap, en dat is in het begin ook best eng. Toch zie ik veel kansen om mezelf te ontwikkelen en tegelijkertijd met iets goeds bezig te zijn.”

Problematiek
In Ghana leven ongeveer 60.000 mensen op straat. Veel van hen kunnen niet lezen en schrijven en komen daardoor niet aan werk. Veel kinderen die op het project van organisatie AGREDS terecht komen, werken in de prostitutie of handelen op straat. “Het is voor een westerling niet te bevatten, wat deze kinderen allemaal meegemaakt hebben. Het beste wat je kunt doen is, denk ik, een luisterend oor bieden en ze een basis geven waarmee ze een leefbaar bestaan op kunnen bouwen. Ik mag daarbij helpen door les te geven.”

Voorbereiding
Zo’n reis maak je natuurlijk niet zonder goede voorbereiding. Linda heeft dan ook verschillende trainingen afgerond en is bezig een aantal activiteiten te organiseren om het project in de aandacht zetten. “De levensomstandigheden van de straatkinderen zijn schrikbarend. Ik wil dan ook graag wat laten zien van de problematiek die heerst in Ghana. Bovendien vind ik het erg leuk om op een originele manier aandacht te vragen voor het project.”

Op vrijdag 12 oktober wordt er een benefietconcert gegeven in Café St. Marten in Oirschot. (aanvang 20:30) De opbrengst zal ten goede komen aan het vrijwilligersproject.

Welkom!

2007-08-24T16:23:00.001+02:00

Welkom op mijn weblog. Je kunt hier lezen over mijn spannende avonturen tijdens mijn verblijf in Ghana, waar ik vanaf november 2007 ontwikkelingswerk zal doen.