Olifant gesnapt!

Ja Lieve mensen, het is dan nu toch echt gebeurd. Ik heb ze gezien: de afrikaanse olifanten in Ghana. Ben heerlijk op safari geweest in Mole NP en daar zaten ze. Vanuit het zwembad kon ik ze zelfs zien! Echt decadent om zo tussen de toeristen te zitten, dat voelt dan toch wel raar na maanden 'onder de mensen' te hebben geleefd.

Het rondkijken in Ghana bevalt me toch ook wel. Ik ben nu al een tijdje op reis en heb northern en volta en eastern region al achter me. Het leuke is dat ik ook wat projecten van vrienden en andere projecten van Agreds heb bezocht op mijn tocht door het land. In Yendi is een training school voor meisjes. Dit is eigenlijk hetzelfde als lifeline, maar dan ter voorkoming dat de meiden naar Accra komen. Na Yendi ben ik ook nog in Bimbilla geweest. Daar is een community development project. Het beviel me daar zo goed, dat ik een paar dagen ben blijven plakken om wat werk voor dit project te doen. Het viel me op dat dit toch wel eens van de meest achtergestelde regio's is in Ghana. Ik heb veel hongerige kindjes gezien en mensen die met moeite hun gezin proberen te onderhouden. En hier komen de meiden in Accra dus vandaan! Nu kan ik een beetje beter begrijpen waarom ouders hun kinderen wegsturen.

Maar gelukkig, de regen is er! Mensen hebben zo lang gewacht, maar het regenseizoen lijkt nu toch echt begonnen. De boeren kunnen gaan zaaien en binnenkort zal hun inkomen dus weer wat toenemen. Ik vind het ook heerlijk als het regent; het stof gaat liggen en het is dan ten minste niet zo heet. Van de week heb ik zitten genieten van een mega stortbui in de bergen...tja, waar een mens al niet van kan genieten!

De afgelopen dagen ben ik heel sportief geweest. Ik heb een aantal bergen beklommen en ben door grotten geklauterd. De volta region is zo mooi, met watervallen en overal vlinders. Het meest avontuurlijke deel van Ghana zou ik zeggen. Ik zou willen dat ik wat foto's kon laten zien, maar dat lukt deze keer niet. Jammer voor jullie lezers, want het is echt schitterend!

Op dit moment bevind ik me in wat ik het rijkste deel van het land zou noemen: ashanti region. De ashanti's hebben het goud, de vruchtbare grond en een gunstig klimaat. Hoe oneerlijk verdeeld eigenlijk. Nu ik hier ben realiseer me ineens waarom ik het in het noorden zo fijn vond. Ik was het 'obruni' geroep bijna vergeten...en al die mensen die wat van je willen. Ja in het noorden zijn de mensen toch echt anders. Niet dat hier niet leuk is hoor, maar je wordt er weer even aan herinnerd dat je een gast bent in dit land. (en dat zo'n duizend keer per dag) Doordat ik veel reis, heb ik nu iedere twee dagen een andere naam: obruni, nasaala, salaminga, yavoo. Dat de mensen hier nog met elkaar kunnen communiceren met al die verschillende talen, het blijft me verbazen.

En ondertussen ben ik ook aan het aftellen. Vandaag over een maand vlieg ik weer terug naar Nederland. Heb er stiekem toch wel heel veel zin in!

Goodbye Jirapa, Hello Ghana

Na 6 succesvolle weken in het hoge noorden, zat mijn tijd erop. Ik heb alles kunnen doen wat ik moest doen en meer. Ik heb veel mensen blij kunnen maken en kunnen helpen en bovendien ook veel vrienden gemaakt. Ik voelde me erg gewaardeerd en nuttig!

Ik heb mijn tijd goed afgesloten. Voordat ik wegging heb ik een grote tas met spullen en eten gedoneerd aan een klein meisje. Ze heet Esther. Esther is gehandicapt, door een slangebeet heeft ze nog maar een been en zit in een rolstoel. Toen ik haar voor het eerst ontmoette, was ik aangenaam verrast. Vergeleken met de andere weeskinderen heeft Esther het best zwaar, omdat zij gehandicapt en arm is. Maar ze is de meest vrolijke van allemaal. Ze springt in het rond met haar kruk en lacht altijd. Haar vader zorgt voor haar. Hij is blind, en kan daardoor moeilijk een inkomen verwerven. Ik wilde daarom graag wat voor hen doen.
Vlak voor mijn vertrek kwam de vader naar kantoor om te melden dat ze niks meer te eten hadden. Dus ik greep mijn kans. Ik heb een grote tas gekocht en die volgeladen met spulletjes: rijst, bonen een handdoek, wat schoolspulletjes enz. Natuurlijk waren ze erg blij, en ik daardoor ook. Ook voor de andere kinderen heb ik wat activiteiten georganiseerd voordat ik wegging. Ik zal Jirapa en de mensen zeker missen.

Want nu is het tijd voor de volgende fase. Agreds heeft op dit moment geen ander project voor me, dus ik ga op reis! Dit bericht schrijf ik vanuit Kumasi, in het midden van Ghana. Hier begint mijn grote trip. Ik ben al bezoek geweest bij een vriend in Appiadu en zo meteen vertrek ik naar Tamale in het noorden om eens te kijken hoe het daar is. Heb er echt veel zin in!