Drie weken in Jirapa zijn al weer voorbij. Drie weken van echt Afrikaans leven en veel te warm weer. Maar, er werd wel gewerkt! Wat kantoorwerk, maar ook handen uit de mouwen. Van de week heb ik samen met een collega de ontmoetingsruimte geschilderd waar de weeskinderen samenkomen. Het was echt troosteloos, maar nu ziet het er weer fris uit. Iedereen vond het maar raar, zo’n nasala (obruni in de lokale taal hier) die midden op de dag zelf gaat lopen schilderen, terwijl de meeste mensen uitgeput onder een boom liggen. Nasala zelf vond het eigenlijk wel leuk. Toen de muren eenmaal gedaan waren heb ik met de kinderen handen gestempeld in de vorm van een boom. Op goede vrijdag heb ik wat meiden bij elkaar geroepen en hebben we een wereldkaart op schaal op de muur geverfd. Leuk en educatief.

Met de weeskinderen gaat het goed. We hebben een voetbalwedstrijd georganiseerd waar ze zich helemaal uit konden leven. Ik vind het soms best nog wel raar om te horen dat sommigen HIV hebben. Je ziet helemaal niks aan ze, ze doen gewoon overal aan mee. Het zure is dat ze pas met behandelen kunnen beginnen als ze echt ziek worden. Gelukkig hebben ze met de goede medicijnen een grote kans op een ‘normaal’ leven. Ik probeer ze ondertussen te helpen met wat tips op het gebied van persoonlijke hygiene en career counseling. Soms kun je met simpele dingen zo veel bereiken…

Happy hippos
Een leuk uitje van het weekend. Een heel end hier vandaan voor onze begrippen, maar hier op een steenworp afstand (3 uur reizen) midden in de bush, ben ik op zoek gegaan naar hippo’s. En we hebben ze gevonden hoor! Samen met een stel vrienden eerst stofhappen in de trotro en daarna een stuk lopen door de bush om vervolgens met een houten kano de Black Volta op de gaan en daar waren ze. Ik kon bijna niet geloven hoe stil het was, je hoorde ze gewoon briesen! Wat dat betreft kan ik Agbogbloshie maar niet uit m’n hoofd krijgen met al het lawaai. Na een tijdje dobberen weer terug de bush in en overnacht in een boom! Echt gaaf, midden in de natuur. ‘s Nachts hoorden we de hippo’s knorren 20 meter bij ons vandaan en de volgende ochtend zagen we de pootafdrukken…bij onze bushtoilet! Ja, dit soort uitjes kan ik zeker wel waarderen!

Nog even een leuk plaatje van de trotro die ons weer terug naar de beschaafde wereld bracht…nou ja beschaafd…met een koe!

Eerste bericht vanaf een heeeele andere plek. Ik zit nu in Wa in een internetcafe, want in de wijde omtrek van Jirapa is geen internet. Ben inmiddels al een beetje gesettled in mijn nieuwe stulpje. Het is al met al best primitief: Geen stromend water en overal stof en beestjes. We hebben van de week wel licht gekregen, dat scheelt.
Mijn huisgenootje is ook leuk. Ze heet Erica en komt uit Amerika. Heb ik ten minste iemand om tegen aan te kletsen. De mensen zijn wel arm, maar dat is op zich ook niks nieuws. Jirapa ligt midden in een savannegebied. Erg fijn om even uit de smerige stad te zijn en te kunnen genieten van het mooie landschap.

Qua werk is er een hoop te doen, maar het gaat hier ook op z'n ghanees. Dingen kosten dus veel tijd. Het is hier ook bloedheet en daar word je erg sloom van, dus in dit geval vind ik het ook helemaal niet erg dat alles wat langzamer gaat.

Heb gisteren de weeskinderen ontmoet. Ze krijgen twee keer per week bijles, omdat ze een achterstand hebben op andere kinderen. De meesten moesten nl. voor hun zieke ouders zorgen, of ervoor zorgen dat er brood op de plank kwam voor het gezin. Omdat de hele familie nu door Agreds ondersteund wordt, kunnen de kinderen nu naar school. Het zijn er overigens echt veel! Dat wil toch wel wat zeggen over de levensomstandigheden van de mensen....als er zoveel ouders overlijden. AIDS is ook een groot probleem, ookal merk je daar in het dagelijks leven niet zo veel van. Iedereen houdt er zijn mond ook over, omdat er behoorlijk gediscrimineerd wordt. De kinderen en hun ouders krijgen ook extra training over persoonlijke hygiene, drankgebruik en allerlei andere dingen. Ik mag ook een aantal van deze trainingen gaan geven.