Bimbillabyebye

Nog een paar dagen te gaan en op het nippertje toch nog in Bimbilla beland. Nog een paar dagen werken bij NCDP (Nanumba Child Development Program) voordat ik weer naar huis vlieg. Tijdens mijn rondreis heb ik hier een paar dagen gewerkt, en omdat er nog genoeg werk was en ik het wel gezellig vond in Bimbilla, ben ik blij dat ik hier terug mag komen mijn tijd in Ghana kan afsluiten.

NCDP is een child sponsorship programma dat gesteund wordt door canadese sponsoren. Dat is te vergelijken met (Foster Parents) Plan in Nederland. De mensen hier zijn erg arm en veel ouders laten hun kinderen op het land werken i.p.v. ze naar school te sturen. Door NCDP kunnen ongeveer 1600 kinderen in de wijde omtrek van Bimbilla naar school.

Ik werk hier op kantoor en help bij het bijhouden van alle informatie voor deze kinderen. Ook mag ik mee het veld in om de kinderen te bezoeken en te kijken hoe het met ze gaat. Vandaag waren we bijvoorbeeld in Binda, waar we de kinderen hebben bezocht. Ik mocht ze wegen en opmeten, allemaal om in de gaten te houden hoe ze zich ontwikkelen.

Terwijl ik er hier een eind aan brei, ben ik in gedachten al vaak afgereisd naar huis. Ik kijk er nu zelfs naar uit! Over een paar dagen is het gewoon zover! Wat heb ik zin in gewoon melk en kaas en wat lekkers! Het is waar; je kan makkelijk zonder, maar ik zal dubbel en dwars genieten van al die dingen die ik heb moeten missen de afgelopen maanden. Ik realiseer heel goed dat wij erg verwend zijn, en daar ook gewend aan zijn zelfs. We hebben vaak niet eens door hoe makkelijk sommige dingen voor ons zijn. Ik hoop dat ik dat gevoel een beetje kan overbrengen nog net voor ik Ghana achter me laat.

Mijn laatste bericht uit Ghana...Ik hoop iedereen snel weer te zien op Hollandsche grond!

Almost Home

Na een paar weken rondgetrokken te hebben, vond ik het echt tijd om m’n zware backpack neer te zetten en me weer ergens thuis te voelen. Ik heb echt zo veel mooie dingen gezien te afgelopen tijd. Ghana heeft echt 2 kanten: aan de ene kant zie je rotzooi en armoede van de mensen en aan de andere kant heb je de mooie natuur en het traditionele leven. Op mijn reis heb ik gelukkig (!) beide kanten kunnen zien. Na een paar dagen op het strand slapen, dat vond ik wel een mooie afsluiter…, ben ik weer terug naar Accra gegaan.

Op Lifeline kreeg ik een warm onthaal van de meiden. Er is de laatste weken best wat veranderd. De meiden hebben nu een uniform aan en hebben een hoop bijgeleerd. Ook zijn er wat kantoren bijgebouwd op het complex, is er en nieuwe auto aangeschaft en loopt er nieuw personeel rond! Ja, Lifeline heeft een sprintje gemaakt toen ik weg was!

Ik heb nog maar een paar weken te gaan en dan mag ik weer terug naar huis. Ik moet eerlijk zeggen dat ik best zin heb om weer naar huis te gaan. Even geen ‘obruni’ geroep, een boterham met kaas en weer in mijn eigen bed slapen…dat klinkt nu wel erg goed. Maar voor het zo ver is moet ik eerst nog even de laatste puntjes op de I zetten en ervoor zorgen dat iedereen vooruit kan. Dat betekent dat ik nu aan het afronden ga.

Het leuke van afronden is dat ik mijn rugzak leeg kan maken en ‘m kan gaan vullen met allerlei leuke afrikaanse spulletjes. Voor de meiden ben ik ook nog een verrassing aan het voorbereiden. Wellicht ga ik nog een paar dagen naar het noorden om daar wat dingetjes af te ronden.