Eerste bericht vanaf een heeeele andere plek. Ik zit nu in Wa in een internetcafe, want in de wijde omtrek van Jirapa is geen internet. Ben inmiddels al een beetje gesettled in mijn nieuwe stulpje. Het is al met al best primitief: Geen stromend water en overal stof en beestjes. We hebben van de week wel licht gekregen, dat scheelt.
Mijn huisgenootje is ook leuk. Ze heet Erica en komt uit Amerika. Heb ik ten minste iemand om tegen aan te kletsen. De mensen zijn wel arm, maar dat is op zich ook niks nieuws. Jirapa ligt midden in een savannegebied. Erg fijn om even uit de smerige stad te zijn en te kunnen genieten van het mooie landschap.

Qua werk is er een hoop te doen, maar het gaat hier ook op z'n ghanees. Dingen kosten dus veel tijd. Het is hier ook bloedheet en daar word je erg sloom van, dus in dit geval vind ik het ook helemaal niet erg dat alles wat langzamer gaat.

Heb gisteren de weeskinderen ontmoet. Ze krijgen twee keer per week bijles, omdat ze een achterstand hebben op andere kinderen. De meesten moesten nl. voor hun zieke ouders zorgen, of ervoor zorgen dat er brood op de plank kwam voor het gezin. Omdat de hele familie nu door Agreds ondersteund wordt, kunnen de kinderen nu naar school. Het zijn er overigens echt veel! Dat wil toch wel wat zeggen over de levensomstandigheden van de mensen....als er zoveel ouders overlijden. AIDS is ook een groot probleem, ookal merk je daar in het dagelijks leven niet zo veel van. Iedereen houdt er zijn mond ook over, omdat er behoorlijk gediscrimineerd wordt. De kinderen en hun ouders krijgen ook extra training over persoonlijke hygiene, drankgebruik en allerlei andere dingen. Ik mag ook een aantal van deze trainingen gaan geven.