Ik zie helemaal Rood Geel en Groen

Lifeline

Nou, we zijn dan nu ‘echt’ begonnen op Lifeline. Op zich is er niks veranderd, dus ik ben benieuwd wat ze daar nu eigenlijk mee bedoelen. Er zijn nog steeds maar 50 meisjes en dat zouden er 100 moeten zijn. Ja, het gaat natuurlijk ‘echt’ op z’n afrikaans! Maar goed, ik slenter nog steeds over het terrein en help waar het kan. Ik probeer samen met een collega hier een plan op te zetten om de spullen die de meiden tijdens hun lessen maken, op de markt te brengen. We willen proberen de Nederlandse wereldwinkels te benaderen en zo wat extra inkomen te vergaren voor het project. Ben benieuwd of het lukt. Verder heb ik eigenlijk geen lifeline nieuws, alles gaat z’n gangetje. Kan al wel vertellen dat over twee weken mijn ouders en zussie komen en dat ik niet lang daarna naar het noorden van Ghana zal verhuizen om daar op andere projecten te werken. Het schijnt echt heel anders te zijn in het noorden. Mensen leven anders, het landschap is anders en de cultuur ook. Veel meiden hier komen uit het noorden, dus ik ga nu kijken waar ze vandaan komen. Hopelijk zie ik dan ook waarom het zo moeilijk is voor hen om daar te blijven, want tot nu toe ken ik alleen de verhalen.

Wel heb ik van de week een schooltje in de wijk bezocht. In de kerk heb ik de directeur ervan ontmoet en die nam me mee om eens te kijken. Vorig jaar is zijn schooltje afgebrand, maar hij is op nieuw begonnen. Het is echt een klein schooltje in een bouwvallig kerkje midden tussen de krotjes. Met een paar schotten hebben ze vier lokaaltjes gemaakt en daar wordt lesgegeven. Ze hebben eigenlijk helemaal niks en datgene wat er is, is door de man die me meenam zelf betaald. Hij woont zelf ook in een krotje, dus alle respect daarvoor. Verder kunnen ze wat stoelen van de kerk lenen en that's it. Ik heb nu 2,5 maand nagedacht over hoe ik de mensen in de wijk kan helpen en ik ben tot de conclusie gekomen dat onderwijs eigenlijk de enige duurzame oplossing biedt. Ik wil nu ook proberen de school te helpen, omdat ik denk dat het echt een verschil kan maken voor de kinderen. Ik zal de mogelijkheden deze week eens onderzoeken.



Trommelen!
Vorige week heb ik (eindelijk) een djembe gekocht! Het leek me leuk om de meiden te laten dansen terwijl ik drum. Ze dansen trouwens altijd, in de slaapzaal, tijdens het eten, tijdens de bucket shower. Het is nog wel even oefenen voordat ik het echt onder de knie heb, maar lol heb ik in ieder geval! Ik ken al een paar afrikaanse dansen, dus binnenkort maar eens uitproberen of de meiden ze herkennen. De rastaman die me de djembe verkocht heeft, geeft me ook les. Op het strand, relaxed en met het geruis van de zee op de achtergrond, zoals een echte rastafari. Dus nu heb ik lekker wat te doen als ik even tijd over heb. Ik heb trouwens ook meegeholpen bij het maken van zo’n drum. Ik stonk helemaal naar koe (vanwege het vel) toen ik klaar was, maar het was wel leuk!



Africa Cup
Het voetbalgebeuren is hier echt helemaal losgebarsten. Er is geen auto die geen vlaggetje, vaantje of ander ding heeft. De hele stad is gehuld in rood, geel en groen. Alle mensen hebben wel een t-shirt, armband, sjaal of vlag. Ze verkopen zelfs ghana onderbroeken aan de kant van de weg! Ik vrees dat ook ik er binnenkort ook aan zal moeten geloven en in de kleuren van de ghanese vlag moet gaan rondlopen om er nog een beetje bij te horen.
Als er gescoord wordt, maakt het ook niet uit waar je bent. Door heel Ghana is het een grote vlaag van supporters, ze zitten overal en maken natuurlijk heel veel lawaai. Als er ergens een tv is, staat die op voetbal en staan er 100 mensen te kijken. Zelfs op het vliegveld of ergens langs de kant van de weg. Ben benieuw hoe ver de black stars het schoppen. De meiden moedigen ze in ieder geval meer dan voldoende aan, dus daar zal het niet aan liggen! Nu ik dit schrijf hoor ik de volgende wedstrijd al weer op de achtergrond. Voetbal brengt in ieder geval de mensen dicht bij elkaar en als Ghana wint is iedereen vrolijk. Tegelijkertijd is een ritje met de taxi in deze periode drie keer zo duur en zijn alle prijzen van hotels en restaurants omhoog gegaan. Maarja, laat de ghanezen hier maar een slaatje uit slaan, wellicht levert het nog wat op voor de toekomst.

Reisgenoot gezocht
Oproepje: In de weken 19 t/m 21 wil ik door Ghana gaan reizen. Wie gaat er mee?

Have yourself a merry little christmas

Inmiddels is het kerstvakantie en is het 2008. Tijd voor een update uit Ghana!

Kerst in Sodom en Gomorra
Ja, wat zal ik ervan zeggen. Kerst is hier anders, heeeel anders. Geen kerstbomen, lampjes, kerstliedjes en al wat meer wat het thuis zo gezellig maakt. Ik had me van tevoren natuurlijk afgevraagd hoe het zou zijn met kerst, maar aangezien niemand me kon vertellen wat nou een echte ghanese kerst is, was het afwachten en gewoon ervaren.

Ik werd wakker op kerstmorgen rond een uur of 5:00 door dezelfde meneer die zoals iedere ochtend op straat het woord verkondigt door een microfoon (volume op standje 10…daar slaap ik echt niet doorheen!) Ik keek uit het raam en dacht even dat het voor eens rustig was op straat...maar helaas, 5 minuten later zat het vrouwtje met de uien al weer onder m’n raam, trotros kwamen toeterend voorbij en hele hordes mensen gingen op weg naar waar ze normaal ook naar toe gaan. Bijna iedereen gaat gewoon aan het werk!
Mijn kerstontbijt was eigenlijk een gewoon ontbijt, alleen had ik nu een kadootje meegekregen uit Nederland om open te maken: een mooie kerstsok om mijn kamer mee te decoreren....dankjewel Chantal! Om nog een beetje in de stemming te komen heb ik op m’n radiootje net zo lang gezocht tot ik iets vond wat op kerstmuziek leek. Erg raar om te weten dat rond dezelfde tijd in Nederland iedereen aan de kerststol zit met op de achtergrond jingle bells en het licht van de kerstboom.
’s Ochtends naar de kerk gegaan. Daar werd maar liefst een kerstliedje gezongen. Wel erg leuk was het kerstspel dat door de kinderen gedaan werd, toch nog iets wat een beetje op thuis lijkt. Na de kerk naar het project. De meiden hadden daar een feestje, dat houdt in: harde muziek, een flesje cola en wat koekjes en dansen maar! Van tevoren hadden de meiden van de catering opleiding al vanalles gebakken en klaargemaakt. Ze hadden echt hun best gedaan. Op zich allemaal heel gezellig, maar echt een kerstgevoel had ik nog niet. ’s Avonds wilde ik met een vriendin uit eten gaan, om het toch een beetje te vieren met lekker eten, maar alle restaurants waren dicht. Uiteindelijk hebben we ergens in een soort fast food tent wat fried chicken gegeten...dat is dan kerst! Op tweede kerstdag hebben we aan het strand gelegen, want dat is wat ghanezen doen op een vrije dag. Toch een heel ander idee van kerst vieren, he?
Nieuwjaar was ook niet veel soeps. Ben met moeite opgebleven tot middernacht in afwachting van wat er zou gebeuren. Nou, mooi niks! Mensen gingen naar de kerk om te bidden, maar ze bidden gewoon door ‘het moment’ heen. Ik ging niet naar de kerk, omdat ik op straat wilde zijn om te kijken. Heb alleen ergens in de verte een vuurpijl omhoog zien gaan en dat was het. Geen oliebol, geen champagne en geen mensen om gelukkig nieuwjaar te wensen. Lag om 0:30 weer in m’n bed, gelukkig nieuwjaar!

Ik moet er wel bijzeggen dat dit scenario niet voor alle ghanezen geldt. De mensen die geld hebben, kunnen het wat uitgebreider vieren dan de mensen in mijn omgeving al doen zij toch ook niet zo veel aan kerst. Voor mij als blanke is het makkelijk om me aan te sluiten bij de upperclass, maar ik kies er bewust voor om een beetje zoals de mensen om mij heen te leven en dat betekent dat je bepaalde dingen moet laten. Voor mij is het gelukkig een keuze, maar de mensen om mij hebben helaas geen keus.

Natte voeten
Het had ook geregend op de laatste dag van het jaar. Ik vind regen echt heerlijk, want dan is er even minder stof en wordt de straat weer een beetje schoongespoeld. Regen betekent hier echter ellende: Heel Sodom en Gomorra staat onder water! Ik wilde wat vrienden bezoeken en moest met opgerolde broekspijpen door het vieze water banjeren, terwijl de mensen met man en macht met emmertjes aan de gang waren het water weg te krijgen. Sommige huisjes stonden tot kniehoogte onder water....dat mensen zo kunnen leven! Ook op lifeline was het raak. Door een lek in het dak stond de slaapzaal blank en hadden er een paar een 'waterbed'.

Ik bezocht een paar meiden die eerst op het project woonden. Door een gebrek aan geld en betrokkenheid heeft Agreds hun project stopgezet en nu wonen ze dus weer in krotjes. Ik wilde even langsgaan om te kijken hoe het met ze ging en gelukkig ging alles goed. Ze hadden allemaal en plekje gevonden, meestal bij familie in huis.
Zo zie je maar weer hoe onvoorspelbaar het leven hier is. Zo zit je op het project, ga je naar school en voor je natje en droogje wordt gezorgd. En zo sta je weer buiten en moet je sinaasappelen verkopen om te kunnen leven.

Vakantie
Het is kerstvakantie en dus is er even weinig te doen op het project. Een paar dagen per week probeer ik de meiden te entertainen met spelletjes en andere dingen. Ze zitten hier a.h.w. opgesloten en er is helemaal niks te doen. Er zijn ookal wat meiden weggelopen, die kunnen hun vrijheid niet missen. Om de rest niet op dezelfde ideeen te brengen, moet je ze naar mijn idee bezig houden. Ik heb wat kralen gekocht en wat springtouwen enzo. Echt mooi om te zien hoe blij ze daar mee zijn.

Tijd om er opuit te gaan! Eerst een weekendje met m’n Nederlandse vriendin naar Koforidua; de botanische tuin en een waterval bezoeken en natuurlijk genieten van de frisse lucht en het mooie landschap. Het is echt grappig hoe anders de wereld is als je even buiten Accra bent.
Om het nieuwe jaar te toch goed in te luiden ben ik een dagje naar Ada Foah geweest. Dat is een vissersdorpje bij de monding van Volta rivier. Terwijl jullie in Nederland in de vrieskou zitten, heb ik lekker in een hangmat aan het strand gezeten en rondgevaren op de Volta. Geslapen in een hutje op het strand met op de achtergrond het geruis van de zee, heerlijk!