Zo, de eerste week zit erop. Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen met vertellen...Ik heb veel rond kunnen kijken bij de verschillende activiteiten op het terrein en hier en daar wat hand en span diensten verricht.
Op dit moment is de dagopvang (ABC) drukbezocht. Hier worden kinderen van 3 tot 6 jaar gebracht, waarvan de ouders de hele dag op de markt staan. De kinderen krijgen les en na de lunch doen ze een middagdutje. Dat lesgeven gaat er wel wat anders aan toe dan in Nederland. De kinderen reageren hier alleen maar als de leraar tegen ze schreeuwt, wat ergens ook wel logisch is gezien de herrie die een klas van 60 kinderen kan maken. Maar toch, voor mijn gevoel is dat wel raar. Onderling kunnen de kindjes ook best gemeen zijn. Ze schoppen en slaan mekaar en dat lijken ze allemaal heel gewoon te vinden. Op mij reageren ze over het algemeen heel leuk. Ik heb als rare obruni alle aandacht en heb ze binnen no time leren tellen of een liedje geleerd.
Ik ben ook de wijk in geweest van de week. Iedere mogelijkheid om van het terrein af te komen, grijp ik aan! Een paar meiden namen me mee en lieten me zien waar ze woonden en waar je welke spullen kunt krijgen. Het is echt raar om je als rijke westerling tussen de krotten te begeven. Er wonen hier zo veel mensen en er gebeurt zo veel om je heen, het lijkt op niks wat ik eerder gezien heb. Alle mensen zijn ontzettend aardig en nodigen me uit mee te eten of ze iets te leren. Ze hebben zo weinig, maar willen alles delen. Je vergeet bijna hoe druk en onhygienisch het is....
Van de stad heb ik ook al een klein beetje gezien. Van het weekend ben ik er met de tro-tro op uit geweest. Een tro-tro is een busje wat van ellende bijna uit elkaar valt, maar toch op wonderlijke wijze nog kan rijden. In deze busjes worden net iets meer mensen geladen dan past, en dan rijden ze luid toeterend de stad door. Zo heb ik al een vriendin bezocht en ben ik naar een kerkdienst in het centrum geweest. Een kerkdienst duurt hier trouwens rustig 3 uur of langer. Op zich is dat wel wennen, maar HALLELUJA! die afrikanen slepen me er wel door. AMEN!
Ondertussen druppelen de meiden binnen op het project. Overdag krijgen ze therapie, al vind ik dat wel zwaar klinken. Hun traject begint met traumaverwerking en een orientatie op hun toekomstige carrière. Ze kunnen dan kiezen in welk vak ze zich willen verdiepen. 's Avonds spelen we gezellig een potje kaart en vragen ze me te helpen met lezen of ander huiswerk. Jahaa, deze meiden willen graag leren, ze vragen zelfs om opdrachten om hun vaardigheden te verbeteren. Al weer een omgekeerde wereld!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
10 opmerkingen:
Zo Lin dat is inderdaad wel wat anders!
Ik kom net van mijn stageschool terug en daar ging het er precies andersom aan toe.
Van de week stuur ik wel weer een mail de deur uit om je ook op de hoogte te houden van wat er hier gebeurt. (niet zo veel in vergelijking met jou...)
doeidoei
Ik vind je belevenissen super leuk om te lezen!! Ik ben erg benieuwd naar het 'Halleluja-gevoel'daar tijdens zo'n mis.
Maar je verveelt je dus niet, ik ben blij dat te horen. Kom je nog wel aan de stapel brieven toe die je van iedereen hebt meegehad?
Heb het nu even druk met school, maar mail je snel.
Dikke kus,
Chantal
hoi Linda,
Leuk om zo op de hoogte te blijven van jou belevenissen.Voor oom Hans zijn veel dingen herkenbaar, zoals de kerkdienst van drie uur of langer en de overvolle busjes die van ellende uit elkaar vallen, maar toch blijvenrijden.
Voor opa en oma print ik steeds jou verhaaltjes uit, dan blijven zij ook op de hoogte van jou.
Groetjes van iedereen hier en natuurlijk ook van opa en oma!
tante Nieta en de rest.
Hey Linda!
Ik zie dat mijn moeder al wat heeft gepost, maar ik vind het zelf ook leuk om nog even te reageren :)
Zo te lezen is het echt heel anders. Wat een verschillen er in de wereld kunnen zijn!
Is het niet eng om in zo'n tro-tro te zitten? Ik zou volgens mij bang zijn dat ik er niet echt meer heel uit kom :P
Groetjes, Mirjam!
Hey Linda,
Wel maf hoor, om zo snel al weer verhalen te lezen over hoe het jou vergaat.Het is zo'n arm land, maar blijkbaar is internet ook daar toch redelijk toegankelijk als het jou wekelijks lukt om iets te bloggen.
Waar ik benieuwd naar ben is wat je daar nu eet en drinkt, hoe het sanitair is geregeld etc. Kun je daar in je volgende blog ook eens iets over vertellen?
Groetjes,
Peter & Astrid
Hoi Linda !! Wat fijn dat het allemaal zo goed met je gaat ! Hier thuis zijn de sinterklaaskriebels goed losgebarsten. Ben afgelopen zondag met de kids naar de intocht geweest in Oirschot (veel leuker dan in Best !) Ook de schoen is weer gezet en nu maar wachten op 5 december. Trouw word er iedere middag naar het Sinterklaasjournaal gekeken en het laatste nieuws is dat de pieten zonder veer niet de allerslimste zijn ! Weet jij dat ook weer. Heel veel plezier daar in het verre Ghana, het ga je goed ! Groetjes Wyha
heej Linda,
Super om te lezen dat het goed met je gaat en dat ze aardig tegen je zijn enzo...
Veel dingen klinken heel bekend; uitelkaar vallende busjes, kinderen die voelen of je wel echt bent, 3uur-durende kerkdienst... klinkt net zo als ethiopie, al sliep ik niet in een krottewijk en was ik niet alleen. Echt knap dat je dit helemaal in je eentje doet!!!
Ik kijk uit naar je volgende bericht en wens je heel veel succes met het helpen van de meisjes,
groetjes Anne
Hoi Linda!
Wij leven inmiddels naar de donkere dagen voor Kerst toe. Dat zal bij jou heel naders zijn! Is er bij jou nog zoiets als wat wij de `gezellige feestdagen van december' noemen?
Veel bewondering voor jouw akties - en Gods zegen! Soms heb je die best wel nodig...
Ha die Linda,
Het is hier 's morgens 07.00 uur en ik dacht: hoe zal het met Linda zijn? Wat leuk om te lezen dat het goed gaat met je.
Ik heb contact met je moeder en heb je telenfoonnr. gevraagd, dus ik ga jou ook nog bellen.
Ik heb het enorm druk maar dat wist je al van me. Wat ik jou heel graag wilde vertellen is, dat jouw project gekozen is voor de de 40-dagen-tijd. We starten hiermee officieel in februari in Best en Oirschot(je weet wel met de doosjes) maar voor de start is er een gemeente-avond waarbij we gaan vertellen/laten zien dat het voor "jouw project" is. We hebben daarbij jouw hulp nodig! We willen alles van je weten: wat je eet en drinkt; waar je slaapt, hoe het gebouw eruit ziet; is er een wc-pot(ik zal maar niet toilet zeggen) dus graag voorbeelden (menu?!? Gedurende de 40-dagen-tijd willen we elke week vertellen hoe het jou vergaat en laten zien met foto's (indien mogelijk). We vragen daarom ons een verslag(dagboekje b.v.)naar mij/ons te sturen(mag een stuk zijn wat we in zessen kunnen delen), zodat de ZWO dit op de 6 zondagen kan vertellen en op deze manier proberen we het maximale voor jou/jouw project eruit te halen.
Ik hoop dat het voor jou zo duidelijk is en wens je alle goeds. Veel liefs, Loes
Hoi Linda,
Fascinerend verhaal! Op één of andere manier ook gemakkelijk een beeld bij te krijgen (een gevoel is weer wat anders). Ben benieuwd hoe het je over een paar weken vergaat als alles "normaal" is geworden.
Gisteren trouwens nog naar de video van Sint Marten zitten kijken.
Groetjes,
Frank
Een reactie posten