Akwaaba

Na een succesvol benefiet diner en een uitgebreid afscheid ben ik veilig aangekomen in Ghana. Bij aankomst stond mijn lift al op me te wachten om me naar het project te brengen. Het was al laat dus iedereen ging eigenlijk meteen naar bed, en ik werd in mijn nieuwe nederige stulpje achter gelaten. Toen ik de volgende ochtend wakker werd besefte ik eigenlijk pas waar ik was: midden in de sloppenwijk. De avond ervoor was het donker en zag ik niks, maar nu, 5:00 in de ochtend was het al zo'n drukte van jewelste onder mijn raam, dat het niet onopgemerkt kon blijven dat het hier zo verschrikkelijk anders is dan thuis.
Echt alles is hier anders: het klimaat, de architectuur, de mensen...het ruikt hier zelfs anders! De afgelopen dagen heb ik een beetje rond kunnen kijken op het project. Het gekke is dat de mensen hier net zo goed, zo niet erger, naar mij kijken als ik naar hun. Ik ben hier de enige Obruni in de wijk, dus je kan je voorstellen dat dat wel bijzonder is. Alle kinderen willen me knuffelen en voelen of ik wel echt ben. Echt een rare ervaring!
Op het project zelf is het nog rustig deze week. De meiden komen volgende week waarschijnlijk pas op het project wonen, omdat het geld nog niet binnen is. Ik heb al wel een aantal meisjes ontmoet. De verhalen die ze vertellen zijn echt schrijnend. Toch vind ik het erg gezellig om met ze op te trekken. Zij leren mij de lokale taal en ik help met hun huiswerk.
Voor mij is er verder nog niet zo veel te doen buiten een paar administratieve klusjes en wat spelen met de kinderen uit de dagopvang. Dat geeft me wel wat tijd om rustig te aclimatiseren.