Toet toet boing boing en ABC

Zo, de eerste week zit erop. Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen met vertellen...Ik heb veel rond kunnen kijken bij de verschillende activiteiten op het terrein en hier en daar wat hand en span diensten verricht.

Op dit moment is de dagopvang (ABC) drukbezocht. Hier worden kinderen van 3 tot 6 jaar gebracht, waarvan de ouders de hele dag op de markt staan. De kinderen krijgen les en na de lunch doen ze een middagdutje. Dat lesgeven gaat er wel wat anders aan toe dan in Nederland. De kinderen reageren hier alleen maar als de leraar tegen ze schreeuwt, wat ergens ook wel logisch is gezien de herrie die een klas van 60 kinderen kan maken. Maar toch, voor mijn gevoel is dat wel raar. Onderling kunnen de kindjes ook best gemeen zijn. Ze schoppen en slaan mekaar en dat lijken ze allemaal heel gewoon te vinden. Op mij reageren ze over het algemeen heel leuk. Ik heb als rare obruni alle aandacht en heb ze binnen no time leren tellen of een liedje geleerd.

Ik ben ook de wijk in geweest van de week. Iedere mogelijkheid om van het terrein af te komen, grijp ik aan! Een paar meiden namen me mee en lieten me zien waar ze woonden en waar je welke spullen kunt krijgen. Het is echt raar om je als rijke westerling tussen de krotten te begeven. Er wonen hier zo veel mensen en er gebeurt zo veel om je heen, het lijkt op niks wat ik eerder gezien heb. Alle mensen zijn ontzettend aardig en nodigen me uit mee te eten of ze iets te leren. Ze hebben zo weinig, maar willen alles delen. Je vergeet bijna hoe druk en onhygienisch het is....

Van de stad heb ik ook al een klein beetje gezien. Van het weekend ben ik er met de tro-tro op uit geweest. Een tro-tro is een busje wat van ellende bijna uit elkaar valt, maar toch op wonderlijke wijze nog kan rijden. In deze busjes worden net iets meer mensen geladen dan past, en dan rijden ze luid toeterend de stad door. Zo heb ik al een vriendin bezocht en ben ik naar een kerkdienst in het centrum geweest. Een kerkdienst duurt hier trouwens rustig 3 uur of langer. Op zich is dat wel wennen, maar HALLELUJA! die afrikanen slepen me er wel door. AMEN!

Ondertussen druppelen de meiden binnen op het project. Overdag krijgen ze therapie, al vind ik dat wel zwaar klinken. Hun traject begint met traumaverwerking en een orientatie op hun toekomstige carrière. Ze kunnen dan kiezen in welk vak ze zich willen verdiepen. 's Avonds spelen we gezellig een potje kaart en vragen ze me te helpen met lezen of ander huiswerk. Jahaa, deze meiden willen graag leren, ze vragen zelfs om opdrachten om hun vaardigheden te verbeteren. Al weer een omgekeerde wereld!

Akwaaba

Na een succesvol benefiet diner en een uitgebreid afscheid ben ik veilig aangekomen in Ghana. Bij aankomst stond mijn lift al op me te wachten om me naar het project te brengen. Het was al laat dus iedereen ging eigenlijk meteen naar bed, en ik werd in mijn nieuwe nederige stulpje achter gelaten. Toen ik de volgende ochtend wakker werd besefte ik eigenlijk pas waar ik was: midden in de sloppenwijk. De avond ervoor was het donker en zag ik niks, maar nu, 5:00 in de ochtend was het al zo'n drukte van jewelste onder mijn raam, dat het niet onopgemerkt kon blijven dat het hier zo verschrikkelijk anders is dan thuis.
Echt alles is hier anders: het klimaat, de architectuur, de mensen...het ruikt hier zelfs anders! De afgelopen dagen heb ik een beetje rond kunnen kijken op het project. Het gekke is dat de mensen hier net zo goed, zo niet erger, naar mij kijken als ik naar hun. Ik ben hier de enige Obruni in de wijk, dus je kan je voorstellen dat dat wel bijzonder is. Alle kinderen willen me knuffelen en voelen of ik wel echt ben. Echt een rare ervaring!
Op het project zelf is het nog rustig deze week. De meiden komen volgende week waarschijnlijk pas op het project wonen, omdat het geld nog niet binnen is. Ik heb al wel een aantal meisjes ontmoet. De verhalen die ze vertellen zijn echt schrijnend. Toch vind ik het erg gezellig om met ze op te trekken. Zij leren mij de lokale taal en ik help met hun huiswerk.
Voor mij is er verder nog niet zo veel te doen buiten een paar administratieve klusjes en wat spelen met de kinderen uit de dagopvang. Dat geeft me wel wat tijd om rustig te aclimatiseren.