Terugblik

Interviews
Na het interview in de Uitstraling van vorige week, nu ook een interview over mijn verblijf in Ghana op Omroep Oirschot. Maandag 5 januari 2009 om 18:00. Zet 'm op!

Presentatie
Aankomende zondag 11 januari geef ik een uitgebreide presentatie over mijn reis naar Ghana. Ik zal alle projecten aan bod laten komen met veel foto's en leuke anekdotes. Na de presentatie volgt een discussie over het onderwerp: Wat is helpen? Deze discussie heeft als doel eens na te denken over de manier waarop wij westerlingen, Afrika helpen. Hoe helpen wij nu? Wat gaat er mis? En hoe kunnen wij zo helpen, dat het ook echt iets oplevert? Dit zijn vragen die aan bod zullen komen.

Zondag 11 januari 11:00, Protestantse kerk Best, Johannes Verleunstraat 1
Komt allen!

Goed nieuws uit Ghana

Een aantal maanden na mijn terugkomst in Nederland ontvang ik goed nieuws uit Ghana. Aan het einde van mijn reis heb ik een donatie gedaan aan NCDP in Bimbilla. Inmiddels hebben zij van dat geld een schooltje opgeknapt en wat materialen gekocht waar de kinderen mee aan de slag kunnen. Zo zie je maar weer, dat ook als je er niet meer zelf bij bent, je toch het een en ander in gang kunt zetten om de mensen daar te helpen. Dit wilde ik jullie niet onthouden!

Linda is geland!

Na een kort afscheid en een lange dag reizen ben ik dinsdag veilig geland op Schiphol. Oh wat vervelend is het als je in je eigen land aankomt, je niks liever wil dan gewoon lekker naar je familie en je dan nog een half uur moet wachten bij de douane…ik wil naar huis! Maar goed, eenmaal mijn spullen van de band gehaald stond daar het ontvangstcomitee al klaar. Met spandoek en al! Ik ben nog nooit zo blij geweest om weer thuis te zijn!
Inmiddels al weer een paar dagen in mijn eigen bed geslapen. Het is wel wennen om weer hier te zijn. Overvolle supermarkten, slecht weer…ja voor mij voelt 12 graden toch wel een beetje koud…en mensen die klagen als ze even wat langer ergens op moeten wachten. Lang leve de reversed culture shok!
Maar aan de andere kant ook wel heerlijk om weer comfortabel te kunnen leven. Eten waar je zin in hebt, gewoon iemand kunnen bellen als je dat wilt en lekker buiten op het terras zitten als de zon schijnt om bij de keuvelen…(want ja, dat doen ze in Ghana dus niet)
Toch moet ik concluderen dat ik in een enorm zwart gat val. Geen idee wat de toekomst me gaat brengen, mijn agenda is helemaal leeg en ik sta helemaal open voor iets nieuws. Een erg raar gevoel als ik eerlijk ben. Maar ik weet zeker dat er ergens een lichtje voor me zal gaan schijnen.

Bimbillabyebye

Nog een paar dagen te gaan en op het nippertje toch nog in Bimbilla beland. Nog een paar dagen werken bij NCDP (Nanumba Child Development Program) voordat ik weer naar huis vlieg. Tijdens mijn rondreis heb ik hier een paar dagen gewerkt, en omdat er nog genoeg werk was en ik het wel gezellig vond in Bimbilla, ben ik blij dat ik hier terug mag komen mijn tijd in Ghana kan afsluiten.

NCDP is een child sponsorship programma dat gesteund wordt door canadese sponsoren. Dat is te vergelijken met (Foster Parents) Plan in Nederland. De mensen hier zijn erg arm en veel ouders laten hun kinderen op het land werken i.p.v. ze naar school te sturen. Door NCDP kunnen ongeveer 1600 kinderen in de wijde omtrek van Bimbilla naar school.

Ik werk hier op kantoor en help bij het bijhouden van alle informatie voor deze kinderen. Ook mag ik mee het veld in om de kinderen te bezoeken en te kijken hoe het met ze gaat. Vandaag waren we bijvoorbeeld in Binda, waar we de kinderen hebben bezocht. Ik mocht ze wegen en opmeten, allemaal om in de gaten te houden hoe ze zich ontwikkelen.

Terwijl ik er hier een eind aan brei, ben ik in gedachten al vaak afgereisd naar huis. Ik kijk er nu zelfs naar uit! Over een paar dagen is het gewoon zover! Wat heb ik zin in gewoon melk en kaas en wat lekkers! Het is waar; je kan makkelijk zonder, maar ik zal dubbel en dwars genieten van al die dingen die ik heb moeten missen de afgelopen maanden. Ik realiseer heel goed dat wij erg verwend zijn, en daar ook gewend aan zijn zelfs. We hebben vaak niet eens door hoe makkelijk sommige dingen voor ons zijn. Ik hoop dat ik dat gevoel een beetje kan overbrengen nog net voor ik Ghana achter me laat.

Mijn laatste bericht uit Ghana...Ik hoop iedereen snel weer te zien op Hollandsche grond!

Almost Home

Na een paar weken rondgetrokken te hebben, vond ik het echt tijd om m’n zware backpack neer te zetten en me weer ergens thuis te voelen. Ik heb echt zo veel mooie dingen gezien te afgelopen tijd. Ghana heeft echt 2 kanten: aan de ene kant zie je rotzooi en armoede van de mensen en aan de andere kant heb je de mooie natuur en het traditionele leven. Op mijn reis heb ik gelukkig (!) beide kanten kunnen zien. Na een paar dagen op het strand slapen, dat vond ik wel een mooie afsluiter…, ben ik weer terug naar Accra gegaan.

Op Lifeline kreeg ik een warm onthaal van de meiden. Er is de laatste weken best wat veranderd. De meiden hebben nu een uniform aan en hebben een hoop bijgeleerd. Ook zijn er wat kantoren bijgebouwd op het complex, is er en nieuwe auto aangeschaft en loopt er nieuw personeel rond! Ja, Lifeline heeft een sprintje gemaakt toen ik weg was!

Ik heb nog maar een paar weken te gaan en dan mag ik weer terug naar huis. Ik moet eerlijk zeggen dat ik best zin heb om weer naar huis te gaan. Even geen ‘obruni’ geroep, een boterham met kaas en weer in mijn eigen bed slapen…dat klinkt nu wel erg goed. Maar voor het zo ver is moet ik eerst nog even de laatste puntjes op de I zetten en ervoor zorgen dat iedereen vooruit kan. Dat betekent dat ik nu aan het afronden ga.

Het leuke van afronden is dat ik mijn rugzak leeg kan maken en ‘m kan gaan vullen met allerlei leuke afrikaanse spulletjes. Voor de meiden ben ik ook nog een verrassing aan het voorbereiden. Wellicht ga ik nog een paar dagen naar het noorden om daar wat dingetjes af te ronden.

Olifant gesnapt!

Ja Lieve mensen, het is dan nu toch echt gebeurd. Ik heb ze gezien: de afrikaanse olifanten in Ghana. Ben heerlijk op safari geweest in Mole NP en daar zaten ze. Vanuit het zwembad kon ik ze zelfs zien! Echt decadent om zo tussen de toeristen te zitten, dat voelt dan toch wel raar na maanden 'onder de mensen' te hebben geleefd.

Het rondkijken in Ghana bevalt me toch ook wel. Ik ben nu al een tijdje op reis en heb northern en volta en eastern region al achter me. Het leuke is dat ik ook wat projecten van vrienden en andere projecten van Agreds heb bezocht op mijn tocht door het land. In Yendi is een training school voor meisjes. Dit is eigenlijk hetzelfde als lifeline, maar dan ter voorkoming dat de meiden naar Accra komen. Na Yendi ben ik ook nog in Bimbilla geweest. Daar is een community development project. Het beviel me daar zo goed, dat ik een paar dagen ben blijven plakken om wat werk voor dit project te doen. Het viel me op dat dit toch wel eens van de meest achtergestelde regio's is in Ghana. Ik heb veel hongerige kindjes gezien en mensen die met moeite hun gezin proberen te onderhouden. En hier komen de meiden in Accra dus vandaan! Nu kan ik een beetje beter begrijpen waarom ouders hun kinderen wegsturen.

Maar gelukkig, de regen is er! Mensen hebben zo lang gewacht, maar het regenseizoen lijkt nu toch echt begonnen. De boeren kunnen gaan zaaien en binnenkort zal hun inkomen dus weer wat toenemen. Ik vind het ook heerlijk als het regent; het stof gaat liggen en het is dan ten minste niet zo heet. Van de week heb ik zitten genieten van een mega stortbui in de bergen...tja, waar een mens al niet van kan genieten!

De afgelopen dagen ben ik heel sportief geweest. Ik heb een aantal bergen beklommen en ben door grotten geklauterd. De volta region is zo mooi, met watervallen en overal vlinders. Het meest avontuurlijke deel van Ghana zou ik zeggen. Ik zou willen dat ik wat foto's kon laten zien, maar dat lukt deze keer niet. Jammer voor jullie lezers, want het is echt schitterend!

Op dit moment bevind ik me in wat ik het rijkste deel van het land zou noemen: ashanti region. De ashanti's hebben het goud, de vruchtbare grond en een gunstig klimaat. Hoe oneerlijk verdeeld eigenlijk. Nu ik hier ben realiseer me ineens waarom ik het in het noorden zo fijn vond. Ik was het 'obruni' geroep bijna vergeten...en al die mensen die wat van je willen. Ja in het noorden zijn de mensen toch echt anders. Niet dat hier niet leuk is hoor, maar je wordt er weer even aan herinnerd dat je een gast bent in dit land. (en dat zo'n duizend keer per dag) Doordat ik veel reis, heb ik nu iedere twee dagen een andere naam: obruni, nasaala, salaminga, yavoo. Dat de mensen hier nog met elkaar kunnen communiceren met al die verschillende talen, het blijft me verbazen.

En ondertussen ben ik ook aan het aftellen. Vandaag over een maand vlieg ik weer terug naar Nederland. Heb er stiekem toch wel heel veel zin in!

Goodbye Jirapa, Hello Ghana

Na 6 succesvolle weken in het hoge noorden, zat mijn tijd erop. Ik heb alles kunnen doen wat ik moest doen en meer. Ik heb veel mensen blij kunnen maken en kunnen helpen en bovendien ook veel vrienden gemaakt. Ik voelde me erg gewaardeerd en nuttig!

Ik heb mijn tijd goed afgesloten. Voordat ik wegging heb ik een grote tas met spullen en eten gedoneerd aan een klein meisje. Ze heet Esther. Esther is gehandicapt, door een slangebeet heeft ze nog maar een been en zit in een rolstoel. Toen ik haar voor het eerst ontmoette, was ik aangenaam verrast. Vergeleken met de andere weeskinderen heeft Esther het best zwaar, omdat zij gehandicapt en arm is. Maar ze is de meest vrolijke van allemaal. Ze springt in het rond met haar kruk en lacht altijd. Haar vader zorgt voor haar. Hij is blind, en kan daardoor moeilijk een inkomen verwerven. Ik wilde daarom graag wat voor hen doen.
Vlak voor mijn vertrek kwam de vader naar kantoor om te melden dat ze niks meer te eten hadden. Dus ik greep mijn kans. Ik heb een grote tas gekocht en die volgeladen met spulletjes: rijst, bonen een handdoek, wat schoolspulletjes enz. Natuurlijk waren ze erg blij, en ik daardoor ook. Ook voor de andere kinderen heb ik wat activiteiten georganiseerd voordat ik wegging. Ik zal Jirapa en de mensen zeker missen.

Want nu is het tijd voor de volgende fase. Agreds heeft op dit moment geen ander project voor me, dus ik ga op reis! Dit bericht schrijf ik vanuit Kumasi, in het midden van Ghana. Hier begint mijn grote trip. Ik ben al bezoek geweest bij een vriend in Appiadu en zo meteen vertrek ik naar Tamale in het noorden om eens te kijken hoe het daar is. Heb er echt veel zin in!